2197 Woede

Kom mij niet aan met nog meer onrechtvaardigheid of schijnheilig vroom geneuzel. Ik ben zelf al onrechtvaardig en schijnheilig genoeg.

Ik ben altijd boos. Van jongs af aan al. Ik ken mijzelf niet anders dan boos en het is niet zo dat het allemaal van binnen zit en dat niemand het in de gaten heeft, nee, ben gewoon boos, weer of geen weer, dat heeft er allemaal niks mee te maken. Mijn broer zegt jaren geleden al over mijn jongste kinderjaren, ja natuurlijk, iedereen is wel eens boos, maar jij… Hij hoeft zijn zin niet af te maken. Ik herinner me mijn boosheid nog goed.

Het is niet voor niks dat al mijn Dinky Toys zwaar beschadigd zijn. Ik flikker ze met gemak door de kamer wanneer de woede uitbarst door een incident. Mijn bril breek in tweeën wanneer ik mij wil wreken op mijn ouders. Zelfs onbreekbaar glas is voor mij niet veilig. De opticien staat versteld. Dat is wat anderen ervan merken, hoe lief ze mij ook zijn. Dat zijn de erupties, de felle uitbarstingen van de rode, vlammende vulkaan die ik permanent in mij voel. De lava verbrandt alles om mij heen. Ze laat misschien een vruchtbare aarde achter, maar ik ben niet de lava. Ik ben de vulkaan zelf, een berg magma met daar overheen een dun laagje vriendelijkheid of eigenzinnige stugheid, net hoe je het noemen wil.

Voor de goede orde, mijn boosheid heeft weinig of niets met de omstandigheden te maken. Wellicht dat een enkele uitval getriggerd wordt door een onaangenaam incident, maar dat is allemaal bijzaak. De innerlijke woede gloeit en brandt en vlamt permanent en zij geeft mij een grote kracht. Dat is de keerzijde van deze maatschappelijk weinig acceptabele kwaliteit, want dat mag je woede wel noemen. Ik voel mij altijd sterk en onverschillig.

Ik denk dat mijn boosheid en mijn onverschilligheid als Super en Hieper samen veel kwaad gedaan hebben. Het is nog een wonder dat ik geen moord gepleegd heb, al weet je dat nooit helemaal zeker, maar ze hebben mij samen ook altijd beschermd tegen de onverschilligheid, minachting, uitsluiting, woede, haat en hufterigheid van anderen, om over lichamelijke bijzaken nog maar niet te spreken. Tijd is het enige wat mij zal doen opbranden en verteren. Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij, zoals Bloem zegt. Goed, later meer, over de liefde die de woede kliefde. Fijne dag.

Ate D. Vegter, 13 juni 2021

De onstuimige jaren: Barst!
www.atevegter.wordpress.com/197

2 Comments

  1. Ja, ik kan me wel een paar dingen herinneren, zoals die bril, maar niet dat jij zoveel kwaaier was als anderen…, hoe kwam je erlangs in je werk (of was iedereen gewaarschuwd?).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s