2199 Onvolprezen boeken

Het leven is een feest, dacht de jongen toen hij de vuilniszakken vooraan in de steeg had gezet en op de terugweg in het voorbijgaan de buitenkast opendeed en daarin een pakje zag liggen. Hij hoopte nu maar dat het niet een pakje voor de buren was. Hij keek op het etiket en las zijn naam. Toen hij afz: VPRO zag wist hij het zeker: de boeken. Het waren de drie onvolprezen boeken van de VPRO die hij gewonnen had met de wedstrijd van de VPRO-minibieb.

Hij liep naar binnen en zwaaide met het pakje, waarop zijn vriendinnetje verontrust uitriep: ‘Toch niet weer een Sonos!? Nu moet je ophouden hoor!’ Hij was helemaal niet van plan nog een luidspreker te bestellen, maar aan deze reactie merkte hij wel dat er zo nodig toch nog ruimte voor één Sonosapparaat was. Dat kon later altijd nog goed van pas komen. ‘Nee, het zijn de onvolprezen boeken die ik gewonnen heb voor de minibieb, weet je wel, van de VPRO!’ ‘O, wat leuk! Laat eens zien!’ Hij liet haar het stapeltje boeken zien en las langzaam de titels, alsof hij er daardoor nog meer van kon genieten: 67 seconden, van Jason Reynolds, gekozen door Babs Gons, genomineerd als het beste boek voor jongeren 2019. Legende van een zelfmoord, van David Vann, gekozen door P.F. Tomése, zo’n zeldzaam boek dat je zin voor zin wilt lezen (en zin voor zin wilt herlezen), terwijl je tegelijkertijd weet dat je door moet naar het einde, volgens Herman Koch. De geheime schrift, van Sebastian Barry, gekozen door Bibi Dumon Tak. Hij struikelde over het gebruikte lidwoord wat hij zo alleen kende van de Heilige Schrift, maar er stond op dat de Volkskrant het een topprestatie vond en bij de VPRO boekengids waren ze toch ook niet helemaal achterlijk, dus het zou toch ook wel een mooi boek zijn, net als de andere twee.

Ze waren voor de minibieb bestemd, maar je mocht ze eerst zelf lezen. Hij wilde er gelijk aan beginnen en koos ervoor om de boeken te lezen in de volgorde waarin ze op het stapeltje lagen, al kon hij zich goed voorstellen dat die volgorde meer met het formaat te maken had. Bennie Griessel moest dan maar even wachten. Hij had bij de scherpzinnige politiethrillers van Deon Meyer toch al het gevoel dat je ze allemaal gelezen had wanneer je er een gelezen had: Eerst de misdaad uitgewerkt, dan de spanning opgebouwd en een paar zijwegen verkend, dan de grote verwarring en vervolgens de ontknoping. Hij legde Bennie opzij en schoof het stapeltje onvolprezen boeken van de VPRO naar zich toe.

Ate Vegter, 15 juni 2021

Een nieuw gebit:
www.atevegter.wordpress.com/199

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s