2233 Étretat of wat

Het is vandaag voor het eerst dat ik buiten zit om mijn stukje te tikken, ik zit in de zon tussen de Knaus Südwind E en de Volvo XC70. Het kan al wat langer, maar ik ben nogal een gewoontemens en verander niet graag rituelen die als vanzelf zijn ontstaan. Waarom schreef ik vroeger vaak ’s avonds en de laatste jaren altijd ’s morgens? Waarom schrijf ik bijna nooit meer over vroeger, nooit meer fictieve Piep-en-papverhalen, maar altijd maar weer elke dag dagelijkse dingen van de dag?

Ik had nog een roman in mijn hoofd over een jongen die een roman wil schrijven, wat steeds maar niet lukt, omdat hij elke dag opnieuw begint, maar dat is uiteindelijk toch niks geworden. Het had nog wel gekund, maar na een dag of wat verongelukt de jongen door een ongelofelijk stom toeval omdat zijn vader die middag iets te vroeg thuiskomt, net op het moment dat de zoon met de fiets de oprit afrijdt. Zijn vader rijdt nogal robuust en de jongen ook en zo vliegt hij over de auto heen en knalt met zijn hoofd tegen de groene brievenbus die losschiet en hij komt keihard op straat terecht terwijl het postplastic over de keien ratelt en in het grind van de overburen tot stilstand komt. In het ziekenhuis kunnen ze niks meer voor hem doen en van een roman is het daarna ook niet meer gekomen. ‘Voorbij’ staat er een paar maanden later op zijn grafsteen. Als je iets wil doen, lieve kinderen, begin er vandaag nog aan.

Inmiddels zijn de eerste hits gescoord: Love me do, Please please me en She loves you en de volslagen gekte van de Beatlemania is losgebarsten. Veel ambitie, hard werken, veel geluk en een goeie manager. Als je iets wil bereiken, lieve kinderen, denk aan dit kwartet.

We zijn naar Étretat geweest. Ik zal niet zeggen dat het tegenviel, maar al ver voor het leuke stadje staan de auto’s in de berm geparkeerd en lopen mensen met strandspullen langs de weg en als we het centrum voorbij zijn ook. We moeten een heel eind lopen. Het uitzicht vanaf het strand is fantastisch en ik zie ook nog mensen op de fraaie in zee uitlopende rotspartij. Die hebben een nog mooier uitzicht dan wij, al weet je dat nooit helemaal zeker. Misschien valt de beklimming wel heel erg tegen.

In de rotsen zie ik horizontale strepen die aangeven dat het water vroeger heel wat hoger heeft gestaan dan nu in Limburg. Het strand bestaat uit fraaie Happy Stones die je alleen nog maar hoeft te beschilderen en dan kun je ze zo op pad sturen. Bij de souvenirwinkel koopt Piep een armbandje en twee kettinkjes en ik maak een foto van de ansichtkaarten voor iedereen. We lopen heuvel op terug naar de Volvo. Het dagtotaal komt uiteindelijk op 11.662 stappen.

Ate Vegter, 19 juli 2021

Naar Van der Valk:
http://www.atevegter.wordpress.com/233

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s