2241 Fietsen

Het is maandag, een prachtige dag met een bizarre ontknoping. We genieten ’s morgens van het mooie weer en ’s middags, wanneer we willen gaan fietsen, begint het zacht te miezeren. We lopen naar de fietsenverhuur, maar worden daar doorgestuurd naar de receptie voor een contract. Bij de receptie vullen ze alles in en betaal ik een borg van 200 euro. Ik hou mijn telefoon bij de betaalunit en het glijdt er zo vanaf.

‘Mais non! Il y a une problème!’ hoor ik de medewerkster zeggen. Het blijkt dat als je met een bankpasje betaalt ze kunnen kiezen tussen betalen en borg en nu kunnen ze de borg straks niet terugbetalen. Ik maak me geen zorgen. Ze hebben de hele middag om erover na te denken en wij stappen op de fiets richting Le Vieil, waar we uitgebreid gaan lunchen in het chiqueste visrestaurant van het hele eiland.

Dan rijden we naar L’Herbaudière op de kop van het eiland en drinken wat in de prachtige haven met zijn talloze scheepjes, een vertrouwd gezicht voor elke Monnickendammer. Nu rijden we terug langs de zoutmijnen en het natuurreservaat Du Mullembourg en dan zijn we alweer thuis. De middag is voorbij. We leveren de fietsen in en krijgen de borg niet terug. Ze kunnen niet betalen en daar hebben ze de hele middag ook niet over nagedacht. Een zacht sluimerend vuur borrelt in mij op. Ze moeten de BIC code van mijn bankrekening hebben maar die weet ik niet en ik kan hem ook niet vinden. Het gesprek loopt op en mijn woede ook, terwijl ik mij tegelijk realiseer dat het maar een eenvoudig administratief probleem is, maar ik maak mij toch druk en de spanning loopt op. Dan word ik gered door mijn telefoon die leeg is en uitvalt. Ik ga weg en loop in zwembadpas terug naar de caravan.

Daar is niemand. Die staan nog bij de fietsen. Nu heb ik een auto (sleutel in caravan), een caravan (sleutel bij Lief) en een telefoon (leeg) en ik kan niets. Ik loop weer terug en plotseling stopt een groen karretje van de camping naast mij. Het meisje achter het stuur spreekt mij aan: ‘Ik ben de baas van de camping en ik ben op zoek naar u!’ Ik ben verbaasd. ‘Komt u naast mij zitten dan breng ik u naar uw emplacement en lossen we alles op.’ Ik herken een duidelijke, vriendelijke, de-escalerende managementstrategie. Zij wil geen gedoe bij de receptie. Ik snap het en ga naast haar zitten. Dan breekt mijn woede in duizend stukjes en lost op in een wolk van verdriet. Ik begin onbedaarlijk te huilen. Van binnen weet ik dat er niets ernstigs met mij aan de hand is maar ik kan het niet zeggen en de baas van de camping haast zich troostende woorden te vinden.

Daar zijn plotseling ook Lief en Piep en ik omhels hen wat tot nieuwe huilbuien leidt. We leggen samen uit dat ik door mijn medicijnen emotioneel wankelbaar ben geworden en dat het wel weer zakt. We rijden naar de caravan waar ze ons een emailadres geeft waarheen we de BIC code kunnen sturen. Nu is er hier bijna nergens internet, alleen bij de zee en even later heeft Lief met haar voeten in het water contact met de bank. Zo komt alles nog goed, al heb ik de borg nog steeds niet terug.
’s Avonds laat lees ik het laatste hoofdstuk van de biografie van John Lennon. Iedereen weet hoe het afloopt en je zou er zachtjes om kunnen huilen.

Ate Vegter, 27 juli 2021


www.atevegter.wordpress.com/241

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s