2256 De Monnik

De zaal loopt langzaam leeg en onze Confuus kijkt ernaar. Hij geniet ervan zoals de kring opgebroken wordt en er alleen een cirkel van zitkussentjes overblijft met hier en daar nog een enkele monnik zoals hij of zoals nu links van hem twee monniken die nog wat zachtjes napraten. Na nog even in stilte te zitten staat ook Confuus op, pakt een glas thee van de theetafel en loopt naar buiten, waar hij in het gras blijft staan, kijkend over het park en de vijver waar hij soms zit te vissen.

Hoe grappig is het, dat wanneer hij zit te vissen, de twee kloosterpoezen vrijwel altijd direct stilletjes bij hem in de buurt komen liggen. Hij probeert elke dag voor hen een vis te vangen, maar vandaag is dat nog niet gelukt. Misschien vanavond. De schemertijd is ook voor vissen de beste tijd, of de slechtste, dat hangt van je perspectief af, net zoals dat voor veel andere zaken geldt.

Hij gooit het laatste restje thee in het gras, brengt het glas terug naar binnen en loopt naar zijn kamer, waar hem de gebroken spiegel onmiddellijk in het oog springt.  Hij moet hem toch maar vervangen. Er gaat veel stuk de laatste tijd. Confuus is nu bijna twee jaar in het klooster en het bevalt hem uitstekend. De rust en de vrijheid van maatschappelijke verplichtingen maken elke dag lichter en elke nacht rustiger. Had hij niet veel eerder uit de ratrace moeten stappen? Nee, want hij heeft altijd met plezier gewerkt en mist het gedoe en de onzin nog bijna maandelijks. Zou hij zichzelf moeten bevrijden van zijn zelfbeeld, is dat wat de gebroken spiegel hem wil vertellen? Zou hij minder moeten omkijken, terugkijken? Het leven ligt immers voor hem, niet achter hem.

De speaker van zijn muziekinstallatie is ook stukgegaan. Nu kunnen zijn oren nog beter luisteren naar de stilte. En het toetsenbord van zijn laptop heeft het begeven. De spatietoets werkt niet meer. Zal hij stoppen met schrijven? Zit er te weinig leegte in zijn leven? Is het allemaal te vol, te veel? Moet hij meer ruimte geven of nemen? Vragen waarop hij het antwoord langzaam tot zich door laat dringen, maar eigenlijk is hij niet zo gediend van al dit soort betekenisvolle gebeurtenissen.

Het kost wat, maar het is toch het beste om alles maar gewoon te laten repareren. Dan kan hij op de oude voet verder en het past ook bij het thema van deze week: zeg minder – doe meer. Opgelucht dat hij eruit is legt hij zich neer op zijn matras. De middagzon tekent het raam op de muur. Misschien moet hij toch maar stoppen met schr

Ate Vegter, 11 augustus 2021

Mijn vader als kleine jongen…
www.atevegter.wordpress.com/256

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s