2262 De droom

De meditatie is afgelopen en Confuus rekt zich maar eens flink uit. Naast hem zit Willy Wally, die al bijna wil opstaan, maar zich dan naar Confuus buigt en fluistert: ‘Ik vind dat altijd een mooie oefening, met dat verbonden ademhalen. Ik was ooit een keer, het is al lang gelden, in een groep, ik geloof dat het in 1998 was en toen deed ik het voor het eerst…’ Confuus onderbreekt hem: ‘Rustig aan Wally, laten we even opstaan en naar buiten lopen, dat kletst gemakkelijker, maar niet te snel, want ik ben nog een beetje in de wolken.’

Willy Wally staat op en lacht: ‘Oké, dan zal ik even thee pakken. Gaat het?’ Hij steekt Confuus een hand toe zodat deze gemakkelijker kan opstaan. Samen lopen ze langs de theetafel en met een glas thee gaan ze naar de grote glazen wand die al door iemand van de staf is opengeschoven. Ze wandelen over het gras naar de waterkant, waar ze gaan zitten: ‘Nou, vertel maar eens over je eerste Inner Flute, want zo heet dat toch met die verbonden ademhaling?’ ‘Ja, precies, dat je dat nog weet. Weet je, ik praat er eigenlijk nooit over, maar die eerste keer kwam ik in een soort trance terecht. Mijn ademhaling ging helemaal vanzelf en het was alsof alles één was, alsof alles klopte. Ik voelde een warme gloed door mijn hele lichaam en wist dat het bestaan goed was en de dood bestond niet.’ ‘Dat klinkt wel bijzonder.’ ‘Ja, zo voelde het ook, maar weet je wat het gekke is, ik heb die oefening nog vaak gedaan, maar zo’n satori, want zo heet dat, heb ik nooit meer meegemaakt. En dan ga je er naar streven, waardoor het juist van je wegvlucht. Het gaat niet over bereiken, maar over loslaten, over jezelf te durven laten vallen. Dat heb ik dus maar één keer gedurfd, mezelf laten vallen.’

‘Dat is bizar,’ haakt Confuus in: ‘Ik droomde vannacht van je. We waren samen in een hele grote fabriek en er hingen allemaal containers en jij stapte in zo’n container en ik bediende de knoppen en liet je zakken. Toen drukte ik op een gele knop en toen draaide de container om zijn as en viel jij naar beneden.’ ‘Dood?’ ‘Nee, ik werd wakker terwijl jij nog viel.’ ‘Tering, Confuus, dat is toch ook toevallig!’ ‘Ja, dat dacht ik ook, Wally. Daarom vertel ik het je.’ ‘Dus ik val eigenlijk nog steeds?!’ ‘Ja, geef je maar over, man, dan komt die satori vanzelf, op z’n eigen tijd.’ ‘Tering, tering, ik moet er niet aan denken! Wat een verhaal!’ ‘Ja, rustig maar, Wally. Het is maar een droom. Kom, laten we naar binnen gaan, het is mij hier te warm in de zon.’ ‘Nou inderdaad, dat valt nog niet mee, haha!’ lacht Willy Wally terwijl ze opstaan en aanstalten maken om naar binnen te gaan.

Ate Vegter, 17 augustus 2021

Nog een droom – over mijn moeder:
www.atevegter.wordpress.com/262

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s