2292 Wat overblijft

Ik ben zoals altijd precies op tijd. Zelden ga ik veel te vroeg weg, zodat ik in alle rust kan rijden, parkeren en naar binnen lopen. Nooit ben ik echt te laat. Altijd plan ik het zo krap dat ik het net haal of net niet. Eigenlijk ben ik net te laat voor de eerste afspraak, maar voor de oncoloog ben ik op tijd. Daaraan voorafgaande moet ik meten en wegen. Gewicht hoog, bloeddruk laag, saturatie oké, hartslag 80.

Ik wacht nu op de afspraak met dokter Vincent. Het is niet druk. De wachtkamer is leeg. Ik weet wat hij gaat vertellen, namelijk dat de PSA is gestegen. De dalende kromme die ik nog ken van Wiskunde en Statistiek daalde de vorige keer al zo weinig, dat hij nu onverbiddelijk zal zijn gestegen. Ik ben aan de beurt.

Vincent legt alles uit en dat betekent dat de Abiraterone niet meer voldoende bijdraagt aan mijn herstel, pardon, aan de remming van de tumoren. We gaan over een maand twee scans doen, het bot en de weke delen, er is geen haast bij. En er wordt nog wat nader onderzoek gedaan naar mutaties van het Lutetium 177 PSMA, wat mij aan Parijs doet denken. Daarna gaan we bepalen welke behandeling zal volgen, Docetaxel, Cabazitaxel, Radium 233 (werkt alleen op botuitzaaiingen), Olaparib of immuuntherapie. We nemen hartelijk afscheid en ik hoef bij de balie geen nieuwe afspraak te maken. De uitnodiging voor de scans volgt vanzelf.

Ik rij naar huis en lees de krant. Het cryptogram is niet al te moeilijk. Ik lees een stuk over de Amerikaanse komiek Ali Wong en kijk een stukje van haar op Youtube. Omdat ik beelden van mijn telefoon ook op de tv kan bekijken doe ik dat. Ze is zwanger, grof en grappig. Na haar komt Sarah Millican, die nog grover en grappiger is, maar niet zwanger. Dat helpt.

Piep komt thuis en we eten samen een broodjes kroket uit de airfryer. Buiten in de tuin is het warm en op een van de laatste mooie dagen van het jaar zoek ik de koelte van de slaapkamer op. Ik ga even een dutje doen, want het verdriet wijkt niet zo gemakkelijk uit mijn lichaam. Bij het wakker worden pak ik de Verzamelde Gedichten van Rutger Kopland. Ik open het boek zoals ik vroeger toen ik nog geloofde vaak de bijbel opende op een willekeurige plaats en kijk, het bestaat nog:

Commentaren

I

Het al zo vaak hebben gezegd,
zoveel pogingen al hebben gedaan
en ontdekt hebben dat
het niet was gelukt.

Wat valt er nog meer te zeggen
van een afgekloven bot,

een schoon, wit, glad bot:
het ligt daar in het gras.

Wat overblijft, volmaakte rest,
volmaakt onbelangrijk.

Ate Vegter, 15 september 2021

Notorious Monks, Anton en Vincent:
www.atevegter.wordpress.com/292

5 Comments

  1. Ik lees Ate. Bijna elke dag. Leuke stukjes, lieve stukjes, diepe stukjes, warme stukjes, boze stukjes, maar juist vooral altijd eerlijke en pure stukjes. En ja, ik geef eerlijk toe dat ik bij menig stukje ook vaak tussen de regels op zoek ben naar hoe het gaat met die ontzettend lieve kerel. En dan dit stukje. Natuurlijk moet ik nu reageren. Kan ik nu niet de stille lezer op afstand zijn. Want wat een ontzettend KUTnieuws. Natuurlijk ben ik nog steeds (en immer) positief ingesteld. Dus wat de scans ook zullen zeggen, daar gaat dr. Vincent zijn kennis op loslaten en dan komt er een prima vervolgtraject. Maar voor nu mag het gewoon KUT zijn. En dus wens ik je heel veel sterkte. Met daarbij een hele dikke virtuele knuffel. X

    Geliked door 1 persoon

  2. Vreselijk nieuws Ate, maar ook vreselijk mooi en dapper hoe je ermee omgaat en erover kunt schrijven. Dat zijn er niet veel die jou dat nadoen. Daarom ben ik trots op je, en ook verdrietig met je. Veel sterkte en liefs! ♥️

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s