2301 Naar Kockengen

Het gebeurt niet zo vaak, maar af en toe ga ik ergens heen waar ik nog nooit geweest ben. En nog zeldzamer is het dat ik ergens heen ga waar ik nog nooit geweest ben en waar ik mij direct thuis voel en vertrouwd, alsof ik er mijn hele leven al was. Dat gebeurt in Kockengen. Ik heb met Alje afgesproken. We gaan koffie drinken op het landgoed van Luc Engelhard. Kockengen ligt in de rechterboezem van het kloppend groene hart van Nederland, tussen Wilnis en Harmelen, waar in de vroege jaren zestig de trein zo jammerlijk ontspoorde.

Luc Engelhard voelt zich van jongs af aan gegrepen door de natuur, met name door het contact en het omgaan met de natuur. Hij is gefascineerd door werklieden en vakmensen die iets maken met hun handen. Hij volgt een groene opleiding en de opleiding voor beeldend kunstenaars Bauhaus. Zijn bedrijf is een synthese van monumentale kunst, ambachtelijke techniek en natuur. Dat weet ik allemaal nog niet als ik er rondloop, maar ik word wel rustig en ontspannen van het uitzicht terwijl we in een van de omgebouwde schuren een kopje koffie drinken en de oude draad van onze gesprekken weer oppakken.

Alje is bezig met de promotie van zijn boek Waslijn en gaat gesprekken aan in de zorg en op straat. Hij wil vooral verbinden en dan is de zorg de plek waar je begint. Nog diezelfde dag komt er 500 miljoen vrij voor de salarissen in de zorg, dus zeg niet dat het nergens over gaat.

We lopen na de koffie naar buiten en ik loop door een wisselend landschap van verschillende tuinen. Het is groot, uitnodigend, aangelegd en wat mij nog het meest verbaast, Luc verzorgt het bijna helemaal in zijn eentje. In de strakke gebouwen die door hun eenvoud en herkomst vanzelfsprekend passen in het landschap is ruimte voor groepen om te delen, te praten, te overleggen en stil te zijn. Luc denkt dan het hier vooral aantrekkelijk is voor VPRO- en NRC-publiek en ik ben gelukkig nog net lid van de VPRO, maar ik denk dat menige lezer van de Volkskrant of het Noordhollands Dagblad hier ook tot rust zouden kunnen komen. Voor de lezers van het AD ligt het misschien wat moeilijker, omdat er zo weinig gelegenheid is om te sporten, hoewel je je aan bijna elke boomtak zou kunnen optrekken, maar dat doe je niet.

Ate Vegter, 24 september 2021

www.lucengelhard.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s