2334 Havo

Na de mulo ga ik naar de havo. Op school denken ze allemaal dat ik zal gaan werken, maar wij weten thuis wel beter. Ik heb de laatste paar maanden van de mulo gewoon gewerkt en mijn huiswerk gemaakt en slaag met een prima lijst. Ik moet zeggen dat ik examen doen een van de leukste dingen van de mulo vind. En ook later, op de havo en de pedagogische academie, die wij nog heel vaak kweekschool noemen en nog nooit pabo, vind ik examen doen spannend en leuk. Er zijn mij genoeg herinneringen van bijgebleven en ook bittere.

Op de havo heb ik gekozen voor het pretpakket: Nederlands, Engels, Duits, aardrijkskunde, geschiedenis en biologie. Na de dertien vakken op de mulo is dit een eitje. De leraren schieten mij bij elk vak zo te binnen: Hollaar, die de naam van klasgenoot Gerrit Mijnlieff met de dubbele f hoorbaar uitspreekt, waarop Gerrit zijn vinger opsteekt en met een uitgestreken gezicht uitlegt dat je weliswaar twee effen schrijft maar er slechts één uitspreekt, mrs Dunn, de oude leraar Duits, als je het maar zult weten, zegt aardrijkskundeleraar Wolfers, wanneer wij zeggen: ik zou het niet weten, geschiedenisleraar Griffioen, die ons klassikaal de tekst van de scriptie over het joodse vraagstuk dicteert en daar iedereen een 7 voor geeft en de lange, statige, altijd in het zwart geklede biologieleraar, die ons de wetten van Mendel uitlegt met de monozygoot, dizygoot en trizygoot, wat te maken heeft met de eiïgheid van twee- en drielingen en die de dominantie of recessiviteit van bepaalde eigenschappen uitlegt, zodat ik de verhoudingen binnen ons gezin opeens veel beter begrijp.

Mijn broer die goed is in wiskunde en spelletjes ziet het ook opeens en zegt ongevraagd, wanneer ik een keer zijn auto was, een fraaie, witte Opel Rekord 1900 L, die ik onlangs nog tegenkom bij het Huis aan het Water, dat ik eindelijk wat socialer ben geworden. Ik vind dat bijzonder, want wij zijn niet gewend zo met en over elkaar te praten. Dat komt pas later. In ieder geval zijn er ook feestjes en zingen we zelfgeschreven liedjes en we hebben helemaal niet in de gaten hoe jong we zijn, want we zijn al een stuk ouder dan de jongeren en zelfverzekerd en onzeker tegelijk en je moet kinderen natuurlijk ook niet vertellen dat ze nog jong zijn, want daarmee verpest je de onschuld en de onwetendheid waaruit alles opbloeit.

Ate Vegter, 27 oktober 2021

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s