2346 Oh, oh, Waterlooplein

Piep en ik lopen over de markt. Het is nog mooi vroeg en bij de viskraam is het lekker druk. We kopen haring, vispatatjes, kibbeling en voor vanavond slibtongetjes. Ik maak nog een praatje en dan gaan we naar de kaasboer voor extra belegen boeren en wat gatenkaas met die speciale smaak. We smikkelen er smakelijk van en dan is het al weer tijd voor ons wekelijkse uitje. Piep en Dassie zitten samen op tekenles in Artis en wij ouders brengen de kinderen dan om de beurt en vandaag mogen wij weer.

Het blijkt steeds een aangenaam uitstapje te zijn met een lunch bij Koosje, een wandeling rond Artis of een bezoekje aan het nieuwe namenmonument. Vandaag gaan we naar het Waterlooplein. We lopen door het Wertheimpark, waar de zon nooit meer ongebroken weerspiegeld zal worden en dan via de Muiderstraat naar de markt, die in rook lijkt te zijn opgegaan. Het hele plein ligt plat en wordt opnieuw bestraat. Gelukkig zien we aan de einder nog wat kramen. Het is heerlijk om hier even rond te scharrelen, weet ik nog van mijn bezoek aan Amsterdam met mijn eerste vriendinnetje, bijna vijftig jaar geleden. Nu hebben de kramen allemaal een eigen hok, maar de kleren zijn nog hetzelfde. We kopen een zwart schapenwollen jasje voor Piep en een zwart vest voor mij.

Dan gaan we wat drinken bij de Coffee Company. Het is een gezellige ruimte met een lange leestafel. Achter de bar staan twee vriendelijke jongens, een met een baardje en een met een staartje. We bestellen cappuccino en een gewone koffie en gaan aan de leestafel verder met de Volkskrant waar we vanmorgen gebleven waren. Het is bijna saai, maar ook heerlijk rustig als het leven zo is. Dan, alsof de grote scenarioschrijver zelf mijn gedachten leest, komt er een jongeman binnen met een bivakmuts op en een klein vuurwapen, dat hij met beide handen rustig heen en weer beweegt, de hele zaak onder schot houdend. Bij de bar vraagt hij om het geld uit de kassa. Wanneer de jongen met de baard te lang aarzelt schiet hij het staartje neer, die zomaar achter de bar in elkaar zakt en uit beeld verdwijnt. De baard legt nu snel wat bankbiljetten op de bar. De bivakmuts grist het geld weg en loopt naar buiten. Het laatste wat ik van hem zie is dat hij de bivakmuts van het blonde hoofd trekt en tussen de mensen verdwijnt.

‘We gaan,’ zeg ik tegen Lief, die in elkaar gedoken naast haar stoel zit. We pakken de jassen en haasten ons naar buiten, tussen de toegestroomde menigte door. Bij Artis aangekomen moeten we nog even wachten voordat de dames er zijn. Dan lopen we terug naar de Volvo en rijden we naar huis, luisterend naar de spannende verhalen over krokodillen en andere reptielen die ze vandaag getekend hebben. In Monnickendam gaan we koffiedrinken bij Vintage Brands, waar Lief een rok en een vestje uitzoekt.

Ate Vegter, 8 november 2021

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s