2382 Onverwacht

Het leven gaat niet altijd zoals verwacht. Je staat voor een deur die altijd dicht is te vertellen dat hij altijd dicht is en net op dat moment gaat hij open. En dan verwacht je eigenlijk dat de minister-president eruit komt of die jongen met die schoenen, maar dan is het gewoon een woordvoerder. Een woordvoerder! Die moet je toch onmiddellijk de mond snoeren. Laten we maar eens overschakelen naar de lokale Kuifje ter plekke: ‘Ron, ben je daar?’

Nou ja, goed. Het verhaal van Ron is bekend. Ze zijn er bijna uit, maar nog niet helemaal. Even later komt er dan een NOS-melding op mijn horloge dat ze er helemaal uit zijn en er bijna iets over kunnen zeggen en onmiddellijk valt het journaal M in de rede dat ze er uit zijn, maar dat ze er nog niemand iets wil zeggen. Zo wordt voortdurend de verwachting gewekt en niet ingelost.

Het is hetzelfde als met alles. Alles gaat anders dan gepland, zoals met onze lieve buurjongen Tip, die drie keer wordt overvallen op weg van huis naar school, waar ik een column over heb geschreven die morgen in de krant komt en overmorgen hier te lezen is en waar de krant vandaag mee uitpakt op de regionale voorpagina. Tip (14) als de nieuwe Max (24). Dat had je een paar dagen geleden niet kunnen bedenken.

En zo gaat het thuis ook. Je hebt trek in koffie en in plaats van dat je even later gezellig en gedachteloos aan de koffie zit, sta je met je zere rug het aanrecht en de kastjes en de vloer schoon te maken, waarvan je zeker weet dat het nooit in een keer schoon genoeg is, omdat je in een onverhoedse beweging met de koffiefilter ook het hele koffieblik uit de kast trekt, waarbij de deksel losklapt en de koffie, je had hem gisteren net gevuld, als een ware Vesuvius door de keuken knalt.

Zo gaat het nooit zoals verwacht. De kranten staan er vol mee en je leven wordt ermee gevuld, hier wachten, daar te laat, een lekke band, een gebroken been. Gelukkig zijn er ook positieve afwijkingen, je wint een ton, de bus komt er net aan, de netjes met mandarijnen zijn 2 voor de prijs van 1, daar zit je echt op te wachten, wat moet je in vredesnaam met zoveel mandarijnen, doe zo’n aanbieding met de koffie, lieve Dekamarkt, dan hebben wij er ook iets aan.

Een leven zonder onverwachte gebeurtenissen bestaat eigenlijk niet. Je zou de politie, de ziekenhuizen, de slotenmakers en de handhavers, de brandweermannen, de jeugdhulpverleners, de dokters en de apothekers, de dominees en de psychiaters, de journalisten en de koppenmakers, de cameramensen en de jongens van het geluid allemaal kunnen ontslaan, maar wie heeft er dan nog werk? En wie zou dat eigenlijk willen? Nou, ik. Maar het gaat niet.

Ate Vegter, 14 december 2021

www.1001gedichten.wordpress.com

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s