2403 Beelden

Op tweede Nieuwjaarsdag maken we onze eerste wandeling van het jaar. We lopen naar oma voor de goede wensen en een kopje koffie en om te horen hoe het gaat. Oma is eigenlijk mijn schoonmoeder, maar we sluiten aan bij het algemene beeld en haar belangrijkste rol. Natuurlijk is ze voor anderen ook nog een zus en een buurvrouw of tante, maar wij noemen haar oma en spreken haar aan met ma.
Dan gaan we weer verder en wandelen we in het mooie nieuwjaarsweer naar de Dekamarkt aan de Graaf Willemlaan, waar vroeger de kleine Deen zat. Wij associëren Graaf Willem nu met een supermarkt, maar daar zal hij toch van opkijken, want hij is degene die Monnickendam op 25 februari 1355 stadsrechten geeft, oftewel handvesten en privileges.

Dat is allemaal lang geleden, dat van de Deen en Graaf Willem en die stadsrechten. Wij leven nu in een spiksplinternieuw 2022 en we willen graag nog wat boodschappen doen om het jaar goed en in stijl te beginnen. We lopen alle heerlijkheden voorbij en kopen alleen smeerkaas en yoghurt en rozijnen. Appels en crackers en een toetje voor Piep, want die blijft voorlopig nog buiten schot, maar wij gaan aan de lijn, zodat ik weer in de dubbele cijfers terechtkom.

We rekenen af en ik sta wat te dagdromen bij de boodschappenband. Lief roept mij tot de orde zodat de volgende klant er langs kan, een vrolijke, gezette man die iedereen kent in Monnickendam. Hij grapt dat er wel wat staat, dat ik zo’n grote man ben, dat er niemand langs komt en ik wil nog zeggen dat je als jongste zoon van een groot gezin nooit het beeld hebt dat je zelf groot bent, maar het moment is voorbij en ik lach naar hem en steek mijn duim op, mij ondertussen verbazend over al die verschillende beelden die mensen van je hebben.

En ik denk terug aan mijn moeder en mijn beeld van haar in al die jaren, en ik bedenk dat er met zeven kinderen minstens zeven moeders zijn en dat die kinderen allemaal hun eigen beeld van diezelfde moeder hebben, en ik denk aan de reacties op mijn stukje, die mij ontroeren omdat ze nog weer een heel ander beeld van mijn moeder geven en dat ik daar al die tijd bij geweest ben, al die jaren van mijn jeugd en dat al die andere moeders en altijd ook waren zonder dat ik het in de gaten had.

We rekenen af en doen de boodschappen in de tas. Dan lopen we weer terug naar huis langs de joodse begraafplaats en het kanon op de vesting. Het is nog vroeg in de middag. Een saluutschot klinkt ver in de lucht.

Ate Vegter, 4 januari 2022
www.1001gedichten.wordpress.com

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s