2406 Scannen bij Antoni

Ik heb geen haast en rij rustig naar het ziekenhuis, maar een traag treuzelende Volkswagen weet toch mijn ongeduld te ontsteken: waarom heb je een Polo, als je het gaspedaal niet kan vinden? Normaal houd ik een dergelijke gedachte voor mijzelf, maar nu ik alleen in de Volvo zit, ontsnapt ze mij. Het is vreemd om zonder TomTom te rijden, hoewel ik weg naar het AVL goed ken. Woensdag, op weg naar Makkum, liet hij het erbij zitten. Toonde alleen nog een wereldkaart. Bleek ook niet meer tot leven te brengen. Toen ik hem later met de computer ontleedde, vond ik een klein briefje: niet reanimeren.

De parkeergarage is tamelijk vol, maar ik vind snel een plaats. Ik heb vandaag vier afspraken, eerst bloedprikken, dan contrastvloeistof inspuiten, dan drie uur later de skeletscan en om vijf uur tenslotte de CT scan thorax en abdomen, met weer andere contrastvloeistof. Ik word vandaag voor het eerst door een man (van kleur) geprikt. Ik vraag of hij leest, maar hij kijkt liever documentaires. Mijn hele promo over Vivian Gornick valt in het water, maar het is leuk om hem te horen vertellen over Get Back. Even later ben ik aan de beurt voor de tweede afspraak. Hier een gesprekje over mijn gewonde hand, die ook in het dossier komt. Het contrast laat zich gemakkelijk inspuiten en even later ben ik op weg naar Toko Bandung voor de avondmaaltijd.

Dan rij ik naar huis. Ik los het cryptogram op en lees wat in Gornick. Wat is het toch een heerlijk wijf op haar 86ste. Ze schrijft miraculeus goed over het leven, de liefde, relaties en werk: Al heel jong was ik niet in staat mezelf interessant te vinden zonder het klankbord van een ander. Ik had het gezelschap van een gelijkgestemde nodig, maar niemand in mijn omgeving reageerde met de woorden waaraan ik behoefte had. Waar heb je het over, is wel een reactie die ze vaker krijgt en zo vertelt ze over de tien jaar die ze besteedt aan het vinden van de ware man en de juiste baan, totdat ze erachter komt dat die haar niet gegeven zijn. Wel vindt ze gelijkgestemde vriendinnen: De corrigerende werking van zelfherkenning – iets opwindends op dat moment in ons leven – zorgde voor een zekere magie tussen ons. Je begrijpt wel dat ik haar kan aanbevelen: Een vrouw apart en de stad is de titel.

Tijd voor de eerste scan en ik rol opnieuw naar de rafelrand van de ringweg. Drink ondertussen veel water, want dat is goed voor de foto’s. Ik moet alle metalen afleggen en zo uitgestrekt mogelijk word ik dan naar binnen geschoven. Ik zie een plaat met een klein plusje pal boven mijn ogen, waar ik langzaam onderdoor schuif. Wanneer ik mijn ogen sluit ervaar ik de ruimte om mij heen en hoor ik drie separate machines draaien. Ik vlieg door de lucht naar de machinekamer van de kwekerij van oom Jan en tante Els in de jaren zestig, die net zo klonk. Dan is het alweer klaar.

Ik moet nu even wachten. ‘Waarom schrijf je hierover?’ vraagt Victor. ‘Omdat het gebeurt,’ zeg ik. ‘Als ik met jou naar het Stedelijk zou gaan, dan zou ik daarover schrijven.’ ‘Maar wij gaan nooit samen naar het Stedelijk,’ zegt hij. ‘Precies,’ zeg ik, ‘daarom schrijf ik er ook niet over.’ Ik hoor mijn naam roepen en sta op.

Nu lig ik in een ronddraaiende trommel. Op verzoek houd ik mijn adem in en laat hem dan weer los. Nog een keer contrastvloeistof, die deze keer heel warm aanvoelt tot op de vreemdste plekken in mijn lijf. De machine hapert ook wel eens, vertelt de verpleegkundige, maar gelukkig gaat vandaag alles goed. Daar zijn we alle twee blij mee en opgetogen besluiten we samen de dag. Wanneer ik thuiskom en mij ga omkleden, ligt Tommy te snurken in de open koffer die op bed ligt.

Ate Vegter, 7 januari 2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s