2410 Rutte IV

Goed. Het kabinet zit. Eindelijk weer een missionair kabinet. Dat willen we toch allemaal. Eigenlijk zit het nog niet helemaal, want naar ik heb begrepen duurt de kabinetsformatie formeel tot aan de dag van de regeringsverklaring en dat is pas volgende week. De koning kan beëdigen wat hij wil, wij tellen gewoon door tot ruim over de driehonderd dagen.

Ik vind het allemaal niet zo erg, maar de mensen die er verstand van hebben zeggen dat het wel wat sneller had gekund, als er sinds de verkiezingen niet allerlei crisa waren uitgebroken. Daar ben ik het helemaal mee eens. Ik zou zelfs zo ver durven gaan dat als het de komende twee weken keihard vriest dat we dan in januari nog een Elfstedentocht kunnen rijden, om maar een ander folkloristisch hoogtepunt van dit lieve land te noemen.

Ik heb wel met veel plezier naar de beëdiging gekeken. Ik heb verder toch niks te doen en het is altijd zinvol om dan de plezierige kanten van het leven op te zoeken. Hoe gaat zoiets is en hoe kijkt iedereen, dat is waar ik op let. Waar zit het ongemak, loopt het een beetje soepel, waar wordt gehaperd, ah! Bij de nieuwe staatssecretaris van cultuur en media weet Rutte het even niet. Het duurt net iets te lang terwijl ik juist bezig ben bewondering op te bouwen omdat hij alles en iedereen uit het hoofd weet. Gunay Uslu moest er zelf ook heel even om glimlachen, maar het is koren op de molen van degenen die zeggen dat onze MP niet om cultuur geeft. Nou goed, je moet je toch ergens aan vast klampen.

Wat mij nog wel bevreemdt is mijn belangstelling voor dit soort formele aangelegenheden. Ik voel me wel een rebel en een anarchist, maar ik ben van jongs af aan al opgewonden bij de benoeming van nieuwe ouderlingen, hoe ze kijken en hoe ze ja zeggen en dat heb ik gisteren dan ook. Dat een staatssecretaris net zo iets treurigs is als een diaken. Zo’n net niet baantje. Dat het allemaal toch ook vriendelijke mensen zijn die in het protocol gepropt worden en blij zijn dat het weer afgelopen is. Die jonge Maarten van Ooijen vind ik nog het leukst, omdat hij vol trots vertelt dat hij voor het eerst een jacquet aan heeft.

Over dat jacquet gesproken, heb je gezien dat al die mannen dat aanhebben bij de beëdiging, maar dat ze op de trapfoto weer een gewoon pak dragen? Die hebben zich dus allemaal moeten omkleden, naar verluidt in een gezamenlijke koninklijke kleedkamer. Dat schept natuurlijk wel een band, als je op je eerste werkdag gelijk samen in je onderbroek staat. Daarmee wordt het toch een soort voetbalvereniging. Nou ja, we zullen zien hoe goed ze gaan scoren. Laten we ze maar aanmoedigen met mijn favoriete leus: Geen woorden maar daden! Leve Rutte Vier!

Ate O. Vegter, 11 januari 2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s