2415 John Cage

Ik heb een nieuwe telefoon gekocht. Het was nog iets te vroeg, maar de telefoon van Piep was zwaar beschadigd en zij zou mijn oude telefoon krijgen. Ik heb precies dezelfde gekocht als ik had, want die bevalt mij heel goed, de iPhone XR , nu in rood en ik had oranje, waar Piep heel blij mee is. En als zij blij is dan is papa ook blij.

De situatie op de afdeling oude telefoons begint nu wel een beetje uit de hand te lopen, want we hebben twee oude reservetelefoons, voor het geval dat, maar dat zijn er nu opeens drie en dat vind ik wel wat veel. De Stichting Regenboog, die in Amsterdam voor de daklozen zorgt, heeft onlangs een oproep gedaan voor oude telefoons, want die gasten hebben dan wel geen huis, maar het is toch handig als ze wel kunnen bellen. We besluiten twee telefoons aan het goede doel te geven en Piep vindt dat we de beschadigde telefoon zelf moeten houden, want dat is zielig voor de daklozen.

Ik maak een afspraak met Toes, want dan weet ik dat het goed zal komen en zo wandel ik rond koffietijd naar zijn prachtige huis uit de jaren dertig. Ik zie van buitenaf dat hij aan de telefoon is, maar met gebarentaal, die ik dankzij de vele persconferenties tegenwoordig vloeiend begrijp, loodst hij mij via de keukendeur naar binnen.

Hij blijft nog even kletsen, want het is werk op z’n vrije dag en zo beland ik in de voorkamer, waar een gigantische platencollectie staat, twee rijen hoog een hele muur breed, dan heb je een idee, met daarop een mooie Philips platenspeler en een prachtige hifi-installatie.

Ik kijk mijn ogen uit en kniel voor het altaar van de muziek, zoekend naar iets van mijn gading. Ik zie veel vertrouwde hoezen die ik zelf ook heb en ook veel moois wat ik ken, maar niet in de eigen collectie. Het is een feest en uiteindelijk zet ik een plaat op van de Steve Miller Band en berust ik in luisterend wachten.

Even later is Toes klaar en beginnen we te praten. Hij zet koffie en het is goed en gezellig. Ik vertel hoe het met mij gaat en hij vertelt dat hij heel veel loopt, maar ook dat hij met zijn nieuwe Volkswagenbusje in Halberstadt is geweest, naar een concert van John Cage, nou ja concert, let op. In de St Buchardikerk in Halberstadt, tussen Hannover en Leipzig, wordt het nummer As slow as possible van John Cage (1912-1992) uitgevoerd. Het is het langzaamste en langst durende orgelstuk ter wereld. Het is begonnen in 2001 en heeft een totale lengte van 639 jaar. De volgende toonverandering is op 5 februari 2022, mijn moeders verjaardag. Daar zit ik wel even van te kijken en ik wil ook gelijk naar Halberstadt, maar dat is onzin. Je kent John Cage misschien ook wel van zijn nummer 4’33”, waarbij de uitvoerend musicus gedurende die tijd niets hoeft te doen en het stuk bestaat uit de toevallige omgevingsgeluiden. Een interessante knaap die Cage, net als Toes. Het is een mooie ochtend. Later zie ik hem nog weer even bij de Dekamarkt, als in een toevallige ontmoeting.

Ate Vegter, 16 januari 2022

https://www.classicfm.com/composers/cage/as-slow-as-possible-organ-chord-change/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s