2430 Get Back

Omdat Piep Disney+ heeft gekregen voor haar gebroken arm kan ik naar de documentaire Get Back kijken. Over The Beatles, een hele leuke documentaire om naar te kijken als je wat wil bereiken. Het verhaal van de Beatles is sowieso goed, maar de documentaire gaat over de totstandkoming van hun laatste elpee, het concert op het dak van de Abbey Road Studio’s en de documentaire zelf. Allemaal dingen die ze zelf op dat moment nog niet weten. Ze praten echt urenlang over de locatie van hun volgende en mogelijk laatste concert. De spanningen lopen aardig op en op een gegeven moment zegt Paul, laten we gaan scheiden, waarop John akelig snel reageert: wie krijgt de kinderen? Ik vind dat grappig.

Ook is het interessant om te zien hoe liedjes tot stand komen. Paul is daar een meester in. Als hij iets speelt wat de anderen nog niet kennen geeft hij de akkoorden aan zodat ze kunnen meespelen. Hij zit wat te strummen op z’n gitaar en dan opeens hoor je iets bekends, iets wat op de melodie van Get Back lijkt en dan vallen de anderen in en dan heb je al een liedje eerst nog zonder echte tekst. Later komen al zoekend de woorden erbij en uiteindelijk wordt het een protestlied tegen het stoppen van de immigratiestromen, waar de kranten op dat moment vol van staan.

Het bijzondere van deze documentaire is dat je direct zicht hebt op het creatieve proces en ook op alle gedoe van het bij elkaar zijn. Muzikaal zitten ze op hun top maar de spanning is om te snijden. Ze schrijven heel gemakkelijk over allerlei dagelijkse gebeurtenissen en zeggen dat er soms ook bij: dit overkwam mij pas geleden nog: she came in through the bathroom window. Ook George schrijft regelmatig liedjes en John krijgt van Paul op zijn donder als ’s morgens blijkt dat hij geen liedje gemaakt heeft. Heel veel wordt ter plekke verzonnen en ze zitten ook gewoon lol te maken.

Dus zo kan het gaan als je iets groots wil bereiken, maar misschien moet je dat vergeten en gewoon gaan doen waar je goed in bent en wat je leuk vindt. Yoko is er ook als de schaduw van John en Linda Eastman kijkt dromerig naar Paul en maakt foto’s. Het gaat allemaal vanzelf en er zijn talloze tegenslagen, maar ze laten zich ook bemoedigen: Jullie zijn niet zomaar een paar gasten! Jullie zijn de Beatles! Dat betekent dat alles goed moet zijn. Wanneer George de groep verlaat en John nog in zijn nest ligt met Yoko, zegt Paul: ‘And then there were two…’ Agatha Christie citerend, waarbij hij zich niet realiseert dat op het moment dat wij dit zien en horen, dat precies de realiteit van de dag is.

Billy Preston komt langs om even gedag te zeggen en mag onmiddellijk meespelen. Een goeie pianist en een opgewekt karakter is precies wat ze op dat moment nodig hebben. Kom ik dan ook op de plaat? Ja, dan kom je ook op de plaat. Hij glundert. Ze drinken thee en gaan aan de slag. En terwijl ze binnen de eerste echte opnames maken krijgt George buiten een boete van Lovely Rita, die ook op de plaat komt, maar later. Een heerlijke documentaire met een adembenemend mooi slot. Gaat dat zien!

Ate B. Vegter, 28 januari 2022

Lovely Rita, meter maid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s