2447 Heerhugowaard

Al die zinnen zingen in mijn hoofd. Er moet weer wat geschreven. We beginnen de dag met een bezoekje aan de jarige Jan. Hij heeft een nieuwe badkamer en taart en wij hebben een kadootje. Hij mag ook een tekening uitkiezen van Piep, die hiervoor speciaal haar map heeft meegenomen. Het bezoek is gespreid dus we zien verder niemand, maar het is leuk om Jan weer even te spreken.

Dan gaan we naar Artis, waar Piep haar tekenles heeft. Ze neem met een omhelzing afscheid van de Volvo XC70. Er is nogal wat consternatie in Artis want haar vriendin Dassie komt net uit de stad en is daar op de Utrechtsestraat getuige geweest van een roofoverval. Er werd echt geschoten en we begrijpen nu ook al die sirenes. Met dalende adrenaline rijden we weer naar huis. We wedden of de overval op het nieuws komt of niet.

We gaan nu de nieuwe 240 ophalen en maken de XC70 helemaal leeg. Het past in een boodschappentas, dus dat valt nog mee. Ik pak de papieren en de reservesleutels en we maken boterhammen klaar voor onderweg. We zijn mooi op tijd en dat betekent dat we nog ruimschoots naar Rataplan in Heerhugowaard kunnen. Dat is de kringloop waar ik laatst betrapt ben achter de piano door een journalist van het Noordhollands Dagblad, die al zwervend door de provincie leuke stukjes schrijft over mensen die hij ontmoet. We reden toen nog in de rode 240. Nu zijn er geen journalisten maar er is wel een vacature voor een medewerker communicatie en vormgeving, weet ik van LinkedIn. Ik bedenk dat Lief en ik deze baan heel goed samen zouden kunnen doen, maar Heerhugowaard is net als Omsk, net iets te ver weg. Wel zie ik een mooi schilderij van een hele andere ontmoeting, maar het is te groot om mee te nemen.

Lief gaat naar de damesafdeling en ik naar de boeken. Van boeken heb je immers nooit genoeg. Dat is niet helemaal waar. Ik heb altijd veel te veel boeken. Meer dan ik kan lezen, maar mijn hand is groter dan mijn oog en zo neem ik ook nu weer een leuk stapeltje mee: Ik lieg de waarheid van de grote dichter Simon Carmiggelt, Papa Pipo, de biografie van Wim Meuldijk, geschreven door dochter Belinda en zes Lucky Lukes, gewoon voor de heb. Lief ziet een leuk bloesje van Mosh. Later vindt ze het op Vintage ook nog in de juiste maat.
Wordt vervolgd.

Ate C. Vegter, 14 februari 2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s