2463 Gipskamer

Dinsdag, 1 maart 2022

Lieve Kitty,

Vandaag mag het gips eraf bij Piep. Het is al haar derde gips en nu is ze er na zes weken ook wel klaar mee. We hebben om 10 uur een afspraak in het Boven IJ Ziekenhuis. Toen ik jaren geleden in Verzorgingshuis Eben Haëzer als vrijwilligerscoördinator werkte waren de bejaarden altijd opgetogen over hun ziekenhuisbezoekjes. Het waren immers hun enige uitjes. Ongemerkt lijk ik nu zelf deze levensfase in te glijden. Je begrijpt wel Kit, dat ik daar zo mijn bedenkingen bij heb.

We hebben om 10 uur een afspraak en we zijn mooi op tijd. Dat moeten meer mensen hebben gedacht, want de wachtkamer zit overvol. Bomvol zou ik ook kunnen zeggen, maar dat voelt toch wat ongepast in deze tijd. Er zitten wel vijf stellen, waarvan steeds eentje in het gips, een arm of een been of een enkel. Drie rolstoelen en veel verhalen, want mensen praten graag over hun ellende: ‘Zij had het gemorst en zou het later wel opruimen en hup ik ging zo onderuit…’ ‘Ja, bij mij was het ook een raar toeval. Ik ging ’s avonds naar de boot omdat ik dan ’s morgens eerder weg kon, maar ik heb die boot nooit meer gezien. Bij het aan boord gaan midden in de nacht ging ik onderuit. Er was niemand. Ik kon alleen nog een ambulance bellen.’

Zo hoor ik allemaal verhalen van mensen die hier eigenlijk niet zouden moeten zitten, net als Piep en ik, maar dit is toch helemaal het leven zoals het is. Ik ga even plassen en dan zijn we ook aan de beurt. De vrolijke, vrouwelijke gipsmeester is supervriendelijk en legt nog even uit hoe de zaag werkt. Hij zaagt wel in hard materiaal, maar niet in zacht weefsel. Ze laat het zien op haar eigen arm en zet dan het gillend roterende mes in het blauwe gips van Piep. Het is er zo af.

We gaan naar de afdeling radiologie om een foto te maken. Ik blijf buiten wachten en als Piep klaar is lopen we weer terug via route 42 naar de gipskamer. Het is nog steeds druk, maar de verpleegkundige zet ons in een apart kamertje met op de computer de foto’s van haar arm. Even later komt de arts uitleggen dat alles goed is. Over zes weken de volgende afspraak en ze krijgt een verwijskaart voor de fysio.

Piep is toch nog een beetje gespannen, Kitty, en daarom mag ze een knuffel uitkiezen en nemen we allebei een lekkere kroket. Ze durft haar arm nog niet echt te gebruiken, maar het mag wel. Ze moet juist veel oefenen om alles weer soepel te krijgen. Dan breng ik haar weer naar school en gaat de dag gewoon verder.

Ja Kitty, ik ben uit Het Achterhuis aan het voorlezen, dat merk je wel, maar we hebben het bijna uit.

Ate G. Vegter, 2 maart 2022

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s