2469 Dagboek 1967

Ik lees het Dagboek 1967 van Jan Wolkers. Het is het dagboek waarin hij van hele korte aantekeningen tot wat langere verhalen komt. Het is de tijd waarin hij de zwarte man uit Horrible Tango ontmoet en hem aan werk helpt. Het is een prachtige reis door de tijd en door Amsterdam, die in dit dagboek, maar ook in het nooit geëvenaarde fotoboek Werkkleding zo prachtig gedocumenteerd wordt.

In het dagboek ook voortekenen van andere boeken die nog niet geschreven zijn, zoals het verhaal van Ad van de Gein van het Cocktail Trio, over een vriend die een tumor als een stuk zeep uit zijn hoofd heeft laten halen. Het is precies deze uitdrukking die Wolkers gebruikt in Turks Fruit bij het zo dramatische einde van Olga.

1967 is ook het jaar van de zesdaagse oorlog en ik vind het bijzonder om die hier in een alledaags Amsterdam tegen te komen en de reacties te lezen, die zo veel lijken op de reacties op de huidige oorlog in Oekraïne, nieuwsberichten, inzamelingsacties, protesten etc. Ik weet nog dat het die dag mooi weer is wanneer ik thuiskom van school. Ik loop zoals altijd achterom. De tuindeuren staan open en mijn moeder zit in een lichte zomerjurk op de divan te luisteren naar het nieuws. Ze gebaart dat ik stil moet zijn. Tien jaar later ben ik zelf in Israël, in de kibboets. Ik kom net uit militaire dienst en ben niet verbaasd wanneer een Israëlische jongen vraagt of ik even op zijn uzi wil letten. Ik ken het wapen goed, weet precies hoe ik het moet schoonmaken en heb er vaak mee geschoten. Ik zie onmiddellijk dat er een magazijn met scherpe munitie in zit.

1967 is ook het jaar van het beste album uit de popgeschiedenis, Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van de Beatles. Wolkers koopt de plaat en draait hem terwijl hij aan zijn beeld voor het hoofdkantoor van de PTT werkt. Het doet mij denken aan de Top 40 die ik op donderdag bij Radio Modern haal. Mijn platen koop ik in die jaren daar en in de stad bij Dankers en Ter Meulen en soms bij V&D. Ik herinner me het geluk van het kopen van en luisteren naar een nieuwe plaat. Wat een tijd! Het is het jaar dat ik net zo oud ben als Piep nu is en ook het jaar van de geboorte van Willem-Alexander. Wij zijn die avond in Schiebroek aan het voetballen, met Sirach, Wim, Fokko en nog een paar van die gasten. Een paar weken later word ik 14. Op die zondag gaat Jan Wolkers met zijn zoon Jeroen naar IJmuiden. Langs de weg overal koolzaad. 1967 – 55 jaar geleden.

Ate Jan Vegter, 7 maart 2022

4 Comments

  1. Heb kort geleden “de kus” van Wolkers gelezen. Opgedoken bij de kringloop. Ik kende dit boek nog niet en het was heerlijk om dit ‘nieuwe’ boek te lezen. Jan Wolkers en Godfried Bomans zijn nog altijd twee van mijn favoriete schrijvers en ja, het zal vast iets met leeftijd te maken hebben.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s