2477 Een vluchteling met stemrecht

Ik ben een vluchteling. Mijn moeder is een vluchteling en mijn opa en overopa ook. We zijn allemaal nazaten van Ludovicus Voulon, Louis voor intimi. Hij leeft van 1795 tot 1877, wordt geboren in Frankrijk en sterft in Augustinusga, in ons mooie Groningen. Hij is een Hugenoot en volgens de overlevering komt hij aan de kost met zijn viool. Een violist die met de Hugenoten meetrekt naar het noorden, op de vlucht voor het Edict van Nantes.

Et bien, met zijn viool brengt hij de meisjes het hoofd op hol en op zondag 10 december 1854 krijgt hij een zoon van Tjitske Meter. Hij is dan 59 en Tjitske is 37. Ze noemen hun zoon Ate Lodewijks Meter. Ate trouwt later met Joukje Nijboer en hun portret hangt jarenlang bij ons thuis boven de piano en nu hangt het hier. Ate en Joukje krijgen een zoon Wobbe en Wobbe en Baukje krijgen een dochter Joukje en dat is mijn moeder.

Ook wij zijn vluchtelingen die hier in vrijheid mogen leven en stemmen. Daarom gaat het voor mij bij politieke partijen in eerste instantie niet om de standpunten die zo vaak uitgevochten worden, maar om de samenwerking met anderen, in alle vrijheid. Veel politici noemen samenwerken een compromis, let maar op deze dagen, maar dat is het niet. Daar gaat het juist om, dat is de essentie, het vermogen en de bereidheid tot samenwerking, anders komt er niets tot stand.

Politiek is geen sport. Ik keek gisteren even naar het voetballen en de debatten. Als je tegen die voetballers zegt, je moet samenwerken, dan is het na negentig minuten 90-0, maar wie heeft er dan gewonnen? Dat werkt dus niet. Politieke partijen zijn geen voetbalclubs, maar worden wel zo behandeld. Ze worden altijd ‘zo goed mogelijk’ tegenover elkaar gezet. Laat het debat zien, maar ook de samenwerking. Geef drie partijen de opdracht binnen tien minuten met een voorstel te komen voor de verlaging van de CO2, de BTW, de gasprijs of wat ons ook maar in de weg zit. Dat zie je nooit. Jammer. Het zou ons zoveel meer helpen dan alleen te preken voor eigen parochie, eh gemeente, ik wil de protestanten niet voor het hoofd stoten.

Alors. Vandaag is de dag om je vrijheid te vieren met een rood potlood in een land dat bijna te mooi is om waar te zijn. Doe mee, er is zoveel leuks, er is zoveel keus. Maak één vakje rood. Wees vrij. Sois libre, tu l’es déjà.

Ate L. Vegter, 16 maart 2022

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s