2489 Israël kibboets

Het is een mooie zondag en Lief gaat met vriendinnen wandelen en ik kijk nog even naar het laatste restje van de Britse miniserie Manhunt. Wanneer ik terugschakel naar tv val ik midden in een reportage over de geschiedenis van het leven op de kibboets. Ik blijf even hangen en schakel dan via uitzending gemist naar het eerste deel van deze tweedelige reportage, getiteld Appels en Sinaasappels. Je kunt aan de kleuren en de typografie al wel zien dat het speelt in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Het gaat over de werving van vrijwilligers voor de kibboets, met name in Zweden, Engeland en Nederland en plotseling zie ik die kleine advertentie in beeld: Kibboets tours, de leukste manier om Israël te leren kennen, waarvan ik zelf ook in april 1977 een deel invulde en opstuurde en het andere deel bewaarde vóór in mijn bijbeltje, tot op de huidige dag. Mijn bijbel kreeg ik van mijn ouders toen ik belijdenis deed op 14 mei 1972, een week voor mijn negentiende verjaardag. De advertentie dateert van vijf jaar later, wat betekent dat ze nu al 45 jaar samen zijn. Verder in mijn bijbeltje een visitekaartje van chinees restaurant Taiwan in Haifa, 59 Carmel Avenue, een biljet van 10 Israëlische pond, een stickertje van Feyenoord uit de serie AH voetbalplaatjes, de tekst van de zegen van brood en wijn: Baruch atta adonai, eloheinui, melach ha ‘dam, boreh pri ha gaffen / ha motsri lechem miu ha’erets, en de aantekeningen van twee preken van dominee De Jong uit 1980 en 1983, op de achterkant van een ponskaartje van de Postcheque- en Girodienst: de oogst is groot, er zijn weinig arbeiders, de mens heeft de uitvoerende macht gekregen.

Daarmee zijn we terug bij de werving van vrijwilligers, want ook vijftig jaar geleden zijn de oogsten groot en zijn er te weinig mensen om ze binnen te halen. Met vliegtuigen vol komen de vrijwilligers vanuit West-Europa aangevlogen en een van hen ben ik, op weg naar kibboets Lahav in het zuiden. Het is een tijd vol nieuwe avonturen, nieuwe mensen in een totaal andere cultuur dan wat ik van huis uit gewend ben en mijn wereld gaat met mijn fontanel open in een tomeloze vaart van werken, feesten, dansen en een beetje hangen bij de pool. We leren volksdansen en tractor rijden en in de ulpan steken we ook nog een paar woorden Ivriet op, zodat ik ruim drie maanden later dan toch in de taal van het huis een fonetisch uitgeschreven dankwoord hakarah kan uitspreken namens de Nederlandse vrijwilligers; toda raba! Ik wil eigenlijk wel blijven, maar mijn kamer en mijn studie in Leiden roepen: lavoh, kom!

Ate I. Vegter, 28 maart 2022

Advertentie

2 Comments

  1. Wat leuke en veelal dierbare herinneringen voor jou Ate. Bijzonder, om dit meegemaakt te hebben met anderen van waar ook ter wereld.
    Zou je nog wel eens terug willen?
    Shalom!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s