2591 Camperts column

Drs. Mallebrootje wordt om zes uur onrustig wakker in het grijze ochtendlicht. Hij voelt zich bespied. Het bekende Tweede-Kamerlid uit Elst, tevens uitvinder van de volkoren-broodmelder, doorgaans de rust zelve, is nerveus en zucht. Hij schraapt zijn keel en kucht. Dan draait de populaire politicus zich om en stoot het jonge ding uit de achterban aan, dat naast hem ligt: ‘Iemand is over ons aan het schrijven, ik voel het. Wat denk jij?’

Het jonge ding gaat op haar zij liggen en kijkt hem aan met de slaap nog in haar ogen: ‘Ja,’ zegt ze, ‘nu voel ik het ook.’ Hij slaat zijn arm om haar heen en laat zijn ademhaling zakken: ‘Dat kan echt niet hoor. Wie weet wat hij met ons uithaalt.’ ‘Ja,’ fluistert het jonge ding nu, ‘ik vind dit al ongemakkelijk. We hebben dit nog nooit gedaan.’ ‘Dat bedoel ik, we moeten hier weg!’ ‘Mallebrootje, ik zeg wegwezen!’ En met een ongekende snelheid stuiven ze, beiden naakt, het bed uit en de badkamer in, die ze resoluut op slot draaien.

Daar zit ik dan. Wat nu? Ik besluit Boer Biet te bellen, maar hij is aan het demonstreren. Vrouw Biet neemt op: ‘Laat ons met rust, gek! Denk je dat we niet genoeg aan ons hoofd hebben met al die stikstof en nu ook nog dit grote verdriet. We zijn in de rouw, man! Denk je niet dat je alle personages van Remco zo niet voor even dan toch wel voorgoed met rust moet laten? Schiet op zeg!’ En met een klaterende klap flikkert ze de hoorn op de haak, want het is al een oude boerderij.

Nu kan ik alleen nog een van mijn eigen mensen bellen en ik zoek naar meneer Brouwer, die ik voor het laatst sprak in Café 1614. De telefoon wordt direct opgenomen: ‘Ben je daar eindelijk? Waarom laat je me hier zo lang zitten?’ Het lijkt erop dat iedereen deze morgen boos op mij is, dus ik laat hem maar even razen: ‘Weet je niet dat iedereen blijft waar-ie is, zolang je niet over hem schrijft? Ik zit hier al maanden in 1614. Niet dat dat zo erg is. Ik heb het 20-jarig bestaan meegevierd en allemaal nieuwe mensen ontmoet, maar nu wil ik ook wel weer eens naar huis!’ Hij staat op, trekt z’n jas aan, rekent met een glimlach een astronomisch bedrag af, loopt naar buiten in het grijze ochtendlicht en wandelt naar huis: ‘Zo, dat is beter,’ zegt hij, ‘Wat is er aan de hand? Zeg het maar gerust, want ik voel dat er iets is. Anders bel je niet.’ ‘Ik ben alleen maar verdrietig,’ zeg ik.

Ate Vegter, 6 juli 2022

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s