2626 Haakje

Ik ga elke dag tegen de tijd dat het gaat schemeren vissen. Ik vis net zo lang tot ik een vis gevangen heb. Achter mij staat een bak met water, waar ik de gevangen vis ingooi, zodat Tommy of Lilly ze daar zelf kan uithalen. Lilly haalt soms wel de vis uit het water, maar ze doet er niets mee. Tommy vangt ze en begint er gelijk met smaak van te eten, terwijl de vis nog spartelt. Ik heb hem geleerd zo goed en zo kwaad als dat gaat om bij de kop te beginnen, om zo het vissenleed te bekorten, maar ik weet niet of jij wel eens geprobeerd hebt iets aan een kat te leren, maar dat is nog moeilijker dan volwassen mannen iets bijbrengen.

Afijn, zo gaat dat dus hier, al moet ik erbij zeggen dat er ook wel dagen voorbijgaan zonder dat ik iets vang. Ik kom er niet aan toe, ik vergeet het, er is geen vers witbrood in huis, het regent te hard of ze willen gewoon niet bijten. Ik zit dus te vissen en opeens, plotseling, zonder aankondiging, terwijl ik een nieuw stukje witbrood aan de haak probeer te bevestigen en een beetje met die hengel zit te pielen schiet die haak in mijn duim. Niet een beetje, maar volledig, inclusief weerhaakje, tot aan de kromming. Aha, zul je misschien zeggen, dat is karma. Nu leer je eindelijk wat je die vissen aandoet. Dat is tenminste het eerste wat ik denk. Het tweede is dat ik dat haakje er niet zomaar uit krijg en ik zie mij al naar de huisarts of de spoedeisende hulp rijden. Ik trek aan het haakje maar het zit muurvast. Ik begrijp nu de functie van een weerhaakje. Dan loop ik door de tuin naar huis, de hele hengel in balans boven mij houdend. Ik pak een tangetje uit de gereedschapskist en van de piano mijn sleutelbos, want daaraan zit een klein, vlijmscherp Opinel-mesje.

Ik ga aan de tuintafel zitten. Ik trek met het tangetje aan het haakje. Geen beweging in te krijgen en het doet zeer. Ook draaien en manoeuvreren van het haakje doet fucking pijn. Wat nu? Ik ga dit absoluut zelf oplossen. Ik ga niet de verdere dag met een haakje in mijn duim zitten, maar alles wat ik probeer is te pijnlijk. Dan schiet mij het motto van wie ook weer te binnen: je moet door de pijn heen, Ate. Ik pak het tangetje, zet het op het haakje, hou het goed recht en trek hard. Het haakje zit nu in de bek van het tangetje en niet meer in mijn hand. De schade is beperkt tot een bloeddruppel en het doet geen pijn. Opgelucht haal ik adem. Dan ruim ik alles op en ga ik weer vissen. Ik vang er twee. Tommy eet ze allebei op.

Ate Vegter, 10 augustus 2022

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s