88 Buurmeisjes

Ze wonen naast ons. Niet helemaal direct naast ons maar toch ook weer wel. Hun huizenblok staat haaks op ons hoekhuis en tussen onze huizen is alleen ons garagepad en hun tuin. In die tuin gebeurt het. Het gezin bestaat uit een vader en een moeder en twee dochters. Ik mag wel zeggen dochters waar je u tegen zegt, twee prachtige dochters, fier in lengte en schoon van gestalte en altijd met z’n tweeën. Voor mij zeg maar onbereikbaar als de hemel zelf, maar toch ook ongenadig dichtbij, want ze zitten vaak in hun tuin. Niet dat ik me daar speciaal mee bezig houd, want ik heb genoeg aan mijn hoofd, maar ze zitten er wel.

Ik weet dat eigenlijk helemaal niet tot ik op een prachtige dag op mijn zolderkamer zit. Waarom zit een jongen van veertien op een prachtige dag op zijn zolderkamer. Dat kan alleen maar zijn om naar muziek te luisteren of huiswerk te maken, maar dat laatste acht ik niet waarschijnlijk. Ik zit dus op mijn kamer en loop even naar de overloop om het raam dicht te doen, of open, dat weet ik niet meer. Op het moment dat ik het raam open doe, of dicht, zie ik beneden in de tuin de meisjes zitten. Dat is al een beeld om even bij stil te blijven staan, mijn broers zullen dat zeker beamen. Ze zitten gezellig te kletsen en nippen van hun cocktails, want limonade drinken ze daar niet. Ik raak eigenlijk in een soort van vertraging en blijf kijken naar het ontroerende en opwindende beeld. Plotseling neemt de opwinding hals-over-kop toe wanneer een van de meisjes eerst om zich heen kijkt en dan haar rokje opschort tot op grote hoogte. Ik zie echt niks, alleen maar een beweging en een bovenbeen maar het is genadeloos opwindend, juist omdat ze zo alert om zich heen kijkt maar mij hier in het zolderraam niet opmerkt. Ze laat iets aan haar zusje zien, een schram of een muggebeet, weet ik veel, dat doet er niet toe. Het moment is al voorbij en ik doe het raam open, of dicht, dat weet ik niet meer en ga verder luisteren naar mijn muziek, of huiswerk maken misschien. Ik sidder nog na in mijn kamer terwijl het beeld door mijn hoofd blijft rollen. Ze kijkt om zich heen, schuift haar rokje omhoog en that’s it. Ik ken de meisjes heel goed, want ze zijn weliswaar twee keer zo oud als ik, zeg maar 28, maar ze hebben een lichtblauwe Fiat 850, die ik elke zaterdag tegen een kleine vergoeding voor hen was.

Later, wanneer ze verhuizen naar een grote bungalow dieper in Hillegersberg, kom ik nog vaak bij hen thuis om de auto te wassen en nu ook het gras te maaien, want daar hebben ze een heleboel van. Ik heb hen geen van beiden ooit met een vriend gezien. Dat verbaast mij wel, al pieker ik er niet over. Ik krijg voor het grasmaaien net zo veel als voor het autowassen, tweevijftig, een knaak zou mijn vader zeggen. En twee knaken is vijf gulden. Als ik dan een singletje koop heb ik nog 75 cent over. Zo groeit mijn muziekcollectie elke week een beetje.

Ate Vegter, 18 september 2015

http://www.atevegter.wordpress.com

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s