553 Sneeuw

Het is koud in Monnickendam. De sneeuw jaagt over de haven en komt tot rust tussen de bomen. Op de gracht sleept een man zijn dochter voort op een nieuwe slee. Kinderen gooien sneeuwballen naar auto’s terwijl de chauffeurs hun ruiten nog staan schoon te krabben. Op de Burgwallen wordt geschaatst, net als op de Gouwzee. Iedereen is blij en verkleumd. Koek en Zopie doen goede zaken, al gaat een deel van de koudverdiende winst naar de gemeente die ook daar een vergunning voor vraagt, om te voorkomen dat de koekenzopie-business uit de hand loopt, dat zal iedereen begrijpen, dat kan je niet hebben. Heb je net ijsvrij en sneeuwpret en dan slaat iedereen maar aan het koek en zopiën. Dat kan natuurlijk niet. We kunnen niet zomaar in het wild uit de kou een slaatje slaan. Orde moet zijn, ook op het ijs. Gelukkig is het maar een benauwde droom. De werkelijkheid is liever. In het echt lacht de winter ons toe, met een zachte glimlach en slechts een enkel graadje vorst in het weekend. Daar zullen we het niet van krimpen. Veel kouder is het in de roman Sneeuw van Orhan Pamuk. Daar sneeuwt het 460 bladzijden lang. Dat is hier in huis ongeveer een week of twee. Er wordt tussen alle scenes door ook heel veel naar buiten gekeken, dus je krijgt er ook veel van mee, van die eeuwige sneeuw. Ondertussen is het een spannende geschiedenis die zich afspeelt in Kars, in het noordwesten van Turkije. Iedereen gaat dood en de meesten worden vermoord. Sommige mooi aangekondigd, zoals die kogel die over een paar dagen via het achterhoofd, door het hoofd, via het oog weer naar buiten gaat. Een beeld dat op je netvlies blijft hangen. Het is een mooi verhaal, met veel politiek, over de spanning tussen staat en godsdienst, altijd een heikel punt in Turkije, met een mooi romantische golfslag er tussen door. Zal ze meegaan naar Frankfurt of is de grond sterker dan de liefde? En dit is dan alleen nog maar de werkelijkheid van het boek. Vrijdag moet het uit zijn. Dan gaan we naar de Stadsschouwburg, kijken naar de bewerking van Toneelgroep Gent. Hoe krijg je zoveel tekst in anderhalf uur op het toneel? Hoe doen ze dat toch? O zo! Ja, ja, ik zie de bui al hangen…

 

Ate Vegter, 10 januari 2016

www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s