964 Een ellendige nietsnut

Het is hét nieuws van de avond: Remco Campert is gestopt met schrijven. Altijd lezen en horen we over iemands debuut, maar nog nooit eerder was het nieuws dat deze of gene schrijver gestopt is. Nu is het dan zover. In een van zijn laatste interviews komt de vraag ook al aan de orde. Wanneer hij zal stoppen, maar hij is nog onverbiddelijk, voor zichzelf en zijn lezers.

Hij kan zich niet voorstellen dat hij zal stoppen. Hij kan zich geen leven zonder schrijven voorstellen. Nu is het dan zover. Het werk is af. Rest alleen nog de ouderdom en de dood. Een zelfgekozen pensioen, op hoge leeftijd. Laat het een les zijn voor de overheid dat het heel goed mogelijk is om flexibeler met de pensioenleeftijd om te gaan. Velen willen eerder stoppen, maar velen ook later. Het past in de geest van de tijd om mensen te laten kiezen.

Wat een mooi besluit, hoezeer hij hier ook vanwege zijn gezondheid toe gedwongen zal zijn, dat kun je alleen maar veronderstellen. Het is een fantastisch en moedig besluit om op tijd te stoppen. Weinig schrijvers zijn zo vroeg begonnen en zo laat gestopt. Ik ken ze niet. De meesten beginnen later en schrijven door tot dat de inspiratie op is (na één boek) of totdat de dood erop volgt. Remco neemt een autonoom besluit. Daar hou ik van.

Ik heb zeker niet alles van hem gelezen, maar toch wel veel. Met Remco Campert komt ook altijd de naam van juffrouw De Boer boven, mijn lerares Duits op de Mulo van Pa De Jong, die haar Duitse lessen aan de kant schoof terwille van de maatschappelijke ontwikkeling van haar leerlingen. De oorlog was nog maar net voorbij und sie werden nicht verrückt genug sein, jetzt wieder zu kommen, dus nam zij de tijd voor maatschappijleer, waarbij ze, nog nooit vertoond, groepsgesprekken organiseerde en extra lessen Nederlands, waarbij ze voorlas uit Een Ellendige Nietsnut.

Ja, wij waren een mooi kwartet, Remco Campert, jufrrouw De Boer, de ellendige nietsnut en ik, al waren we eigenlijk met z’n drieën, want die ellendige nietsnut, dat was ik natuurlijk, dat kon niet anders. Pas later kwam ik ertoe om Het Leven is Vurrukkulluk te lezen, maar toen was het ook Alle Dagen Feest.

Ate Vegter, 7 maart 2018
www.atevegter.wordpress.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s