1328 Karl Lagerfeld 1933-2019

De mooie man is overleden. Ik weet zo goed als niets van hem, maar nu hij dood is dringt zijn leven zich op. Parijs – Parijs, als je overlijdt in de stad waar je geboren bent dan duidt dat op een evenwichtig leven. Mijn schoonvader leefde en stierf in Monnickendam, woonde z’n hele leven in hetzelfde huis en ook Karl Otto Lagerfeld dient zijn hele leven hetzelfde Huis: Chanel.

Hij mist in zijn hele leven geen show, nou ja de laatste twee, geloof ik. Is hij ziek dan, vraagt Lief nog, maar als officiële reden wordt opgegeven dat hij moe is. De mooie man is moe. Mooi, moe, dood. Beau, fatigué, mort. Morsdood. In het harnas gestorven kun je wel zeggen, met zijn zwarte pakken, zijn zwarte handschoenen met afgeknipte vingers, zijn witte overhemd met hoge kraag, zijn witte of zwarte stropdas met daaroverheen altijd een kettinkje, zijn eeuwige zonnebril, waarvan je niet eens meer ziet dat hij hem op heeft, je ziet de bril niet, je ziet Karl Lagerfeld, zijn witte gepoederde haar en zijn staart, die hem als een van de weinige mannen goed staat.

Ik wil ook wel lang haar met een staa… maar al voor ik het woord heb uitgesproken heeft Lief haar wenkbrauwen al opgetrokken: geen staart. Verder is het natuurlijk heerlijk om eruit te zien als Karl Lagerfeld. Ik heb daar altijd van genoten, met mijn zwarte pakken en mijn zwarte handschoenen die altijd klaarliggen in de Volvo, mijn kettinkjes en mijn zonnebril. Met meekleurende glazen kom je ook een eind en het is een hele geruststelling dat hij, der Karl Otto, tot aan zijn dood prachtige pakken heeft gedragen. Het sterkt mij in de gedachte dat ik straks na mijn pensioen ook mijn zwarte pakken kan blijven dragen en mij niet hoef te harnassen in een strakke, ballenknijpende spijkerbroek omdat dat de vrijetijdskleding van onze generatie is. De mooie man is dood, leve de mooie man.

Hij heeft alles gedaan en gegeven voor de mode van onze tijd. Hoe zal het de mode vergaan zonder zijn inspiratie? Hij is een van degenen die er altijd al was, een man, groter dan zijn tijd, die niet alleen bewondering afdwong, maar ook de verpersoonlijking van diezelfde bewondering was. Le bel homme est mort, vive le bel homme.

Ate Vegter, 20 februari 2019

Nooit met je rug naar de klas:
www.atevegter.wordpress.com/128

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s