2052 Sterven

De dood als bevrijding, ik moet daar aan denken door twee sterfgevallen in mijn omgeving in de afgelopen week. Twee mannen wier leven nu voorbij is. De één heeft gevochten voor elke dag en heeft alles eruit gehaald wat erin zat en de ander is gestorven in het harnas, overvallen door de dood zonder enige waarschuwing vooraf. Beide is verschrikkelijk, beide is mooi.

De dood als bevrijding. Dat behelst dat het leven een gevangenis is, een tijdelijke staat van zijn waarin je tegen je zin vastgehouden wordt door je hartslag en je bloedsomloop en misschien nog wel een hogere macht en waar je het mee moet doen zo lang je leeft.

Iedereen moet sterven, al zijn er volgens de bijbel een paar die ook weer opgestaan zijn uit de dood, Jezus zelf natuurlijk, die daarna op Hemelvaartsdag is opgenomen door de wolken, Lazarus en het dochtertje van Jaïrus, die vermoedelijk later allebei gewoon gestorven zijn. Twee mensen zijn er volgens de overlevering niet gestorven, maar op een andere manier om het leven gekomen. Henoch wandelde met God staat er in de bijbel en Elia reed met zijn vurige wagen ten hemel. I wanna go like Elijah when I go, zingt Chi Coltrane daarover terecht, want zo zou ik ook nog wel willen gaan. Zing het maar!

Verder rest ons stervelingen niets anders dan gewoon te sterven. Is het een bevrijding van daglicht en zwaartekracht? Is de dood een oplossing voor alle problemen of een straf voor onze zonden? Dat is maar net hoe je er tegenaan kijkt. In het paradijs stond de boom van het leven naast de boom van de kennis, als een vreemde tegenstelling: Wanneer je van die boom eet zal je zeker sterven. De mens geschapen met de bedoeling eeuwig te leven op aarde? Wie Simone de Beauvoir leest, prijst zich gelukkig dat Adam en Eva, afijn, je kent het verhaal.

Sterven als bevrijding is een mooi beeld, maar ik zou het toch liever omdraaien. Het leven is de bevrijding van het onbestaanbare. Je bent er niet en dan word je door je geboorte bevrijd, een bevrijding die duurt tot de dag van je dood, een dag die niemand kent. De bevrijding duurt levenslang. We hebben allemaal levenslang kun je zeggen, hoe lang het ook duurt. Je kunt over de dood misschien niet veel zeggen, maar toch wel dat je leven dan voorbij is, dat is misschien wel het mooiste grafschrift, nu ik erover nadenk: Voorbij Ate Vegter.

Ate Vegter, 29 januari 2021 en nog niet voorbij

Twijfelen door Sinterklaas:
www.atevegter.wordpress.com/52

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s