92 De huurders: De Kapitein

Wij hebben nu toch al heel wat vreemde snuiters in huis gehad sinds mijn moeder kamers verhuurt, maar een van de meest wonderlijke kerels is toch wel de zeeman, oftewel de kapitein, zoals hij zichzelf steeds vaker gaat noemen, maar laat ik beginnen bij het begin. De vorige huurder heeft opgezegd en is vertrokken. Mijn moeder en mevrouw Beier maken de kamer schoon en mijn moeder belt het MAI-bureau voor een nieuwe huurder. Er komen een paar jongens langs, want mijn moeder wil beslist geen meisjes, want dan kan ik wel bezig blijven is haar cryptische argumentatie. Er is trouwens niemand die het haar kwalijk neemt want we begrijpen allemaal dat een meisje niet te doen is: je kan geen scheten meer laten, je kan niet meer in onderbroek naar de wc en als je haar tegenkomt weet je niet wat je moet zeggen, terwijl je bij een jongen gewoon niks hoeft te zeggen.

Er komen een paar jongens langs, waaronder een aantrekkelijke vrij lange, goedgebouwde blonde jongeman met blauwe ogen en belangrijk: kort haar. Dat korte haar is in die tijd nogal bijzonder en geeft meteen de doorslag. Hij krijgt de kamer en wij een hoop gezelligheid erbij, want het blijkt een makkelijke prater. Steeds vaker zitten we op zijn kamer en steeds vaker komt hij ook beneden in de achterkamer zitten waar ons huiselijk leven zich afspeelt, behalve op zondag want dan zitten we in de voorkamer. Hij kan het met name goed vinden met mijn vader, ook een goed verteller en hun verhalen jagen elkaar op tot grote hoogte. En in de loop van de tijd komt er een zekere lijn in de verhalen van onze blonde Neptunus en heel geleidelijk krijgt zijn carrière meer body. In het begin heeft hij wel eens gevaren, maar de zeemansverhalen nemen toe in aard en omvang en hij schuwt ook niet om zijn verhalen kracht bij te zetten met de tropische klanken van de Kilima Hawaiians, muziek die wij verafschuwen, maar die nu een warme, paradijselijke atmosfeer ademt, waarvan wij ons meer en meer realiseren dat hij daar allemaal geweest is en opeens heeft mijn broer een geniale inval, die tot de rise and fall van deze kapitein zal leiden, want iedereen weet dat zeelui uniformen hebben en dat willen we toch wel graag een keer zien. Dat is allemaal lastig en niet zo een twee drie te regelen, o ja en het mag natuurlijk eigenlijk niet maar hij zal zijn best doen om het een keer mee te nemen en aan te trekken. De inhoud van de gesprekken heeft van onze kant inmiddels ook niet stil gestaan en mijn vader heeft hem natuurlijk veel over de bijbel en de kerk verteld en op een zonnige zondagmorgen valt alles op zijn plek en verschijnt onze Kapitein, ja dat kun je aan al die strepen nu ook wel zien, in alle vroegte en in vol ornaat in de achterkamer, waar mijn moeder zich een hoed schrikt omdat ze net bezig is haar haar op te steken en daarbij kan ze geen pottenkijkers gebruiken. Maar het komt allemaal goed en zo gaat hij in uniform met ons mee naar de kerk. Dat baart veel opzien en wij zijn apetrots. Mijn moeder heeft eigenlijk als eerste door dat er dingen niet helemaal kloppen en begint wat beter op te letten, waarbij haar opvalt dat het uniform net zo snel verdwenen is als dat het verschenen is. Wanneer ze kort daarna een rekening van een kledingverhuurbedrijf bij de post aantreft valt er een kwartje. Ze geeft hem de factuur en zegt, terwijl ze haar wenkbrauwen even optrekt: voor de kapitein, denk ik. Verder zegt ze niets. We bespreken het met elkaar en – nou ja, mijn moeder bespreekt het met mijn vader en wij bemoeien ons ermee en we besluiten dat vader met hem in gesprek gaat. Ook omdat mijn vader zich nog het meest geschoffeerd voelt. Hij heeft zelf ook een rijke fantasie en kan goed vertellen, maar heeft ook eerlijkheid hoog in het vaandel staan.

In het gesprek met mijn vader blijkt dat hij één keer heeft aangemonsterd op een schip maar dat de rest toch allemaal behoorlijk verzonnen is. Eigenlijk doet hij niks echt verkeerd maar het is gewoon meer fantasie dan wij aankunnen. Er verandert dan ook niet zoveel en we zitten nog heel vaak met hem te kletsen en we lachen er nu om dat hij dat allemaal bedacht heeft en hij mag natuurlijk ook nog mee naar de kerk, maar niet meer in uniform. Eigenlijk wel jammer.

Ate Vegter, 22 september 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s