863 Wobbe Onne Vegter

Gisteravond is mijn broer Wobbe overleden, waarmee hij met terugwerkende kracht toch nog een zondagskind is geworden. Het is onbegrijpelijk hoe het leven overgaat in de dood, ook al zien we het elke dag om ons heen. Wobbe en Marja wonen al jaren in Zuid-Afrika. Dat is ver weg, maar de dood is eindeloos veel verder weg. Ik voel verdriet en rouw. Ik mis hem en denk de hele dag aan hem.

Zijn dood komt niet onverwacht. Eind vorig jaar gaat het opeens een stuk slechter met zijn gezondheid en worden de vooruitzichten donkerder. Laura en ik besluiten naar ZuidAfrika te gaan en pakken in april het vliegtuig. Het is een prachtige en vrolijke reis, waarin we veel gezien hebben. Kaapstad, Krugerpark, George. Sofieke en Bianca zijn gelijk hartsvriendinnen en met Simon en Onne hebben we mooie gesprekken in de auto. Ook met Wobbe praat ik veel – over vroeger, over ziek zijn en doodgaan, over onze gezamenlijke geschiedenis en wat het leven ons gegeven heeft. Het zijn mooie gesprekken die het bezoek op zich al meer dan de moeite waard maken. Ik geniet ervan dat hij ondanks zijn beperkte actieradius toch nog veel scherpte en humor heeft. Hij vertelt over zijn dagindeling, wat hij leest en hoe hij pauzeert met spelletjes. Ik smeer hem Wordfeud aan. Hij speelt eerst nog onder protest: ‘Daar het ik ja geen tijd voor, man,’ maar begint het al gauw leuk te vinden en ontwikkelt zich in korte tijd tot een van de snelste spelers uit mijn rijtje. Na een paar weken gaan we met een opgehaald hart weer de lucht in, terug naar hier. We weten dat zijn gezondheid precair is, we zijn blij dat we er geweest zijn, maar maken ons zorgen bij elke ziekenhuisopname. Toch komt het bericht zondag nog onverwacht en hard aan. Wanneer Baukje belt en ik haar stem hoor, weet ik onmiddellijk dat het niet goed is maar ze vertelt het zorgvuldig en met alle ruimte om het nieuws te verwerken en te reageren.

Even later bel ik Jorg, die in Marokko zit. Ik bel voor hem, maar ook voor mijzelf, omdat ik het nodig heb er nog even over te praten. Het is onwerkelijk, ook nu nog, misschien juist wel omdat hij die zo dichtbij was nu zover weg is en er hier geen huis van rouw is om even naar toe te gaan. Lieve Marja en jongens, heel veel sterkte in de komende tijd.

Ate Vegter, 27 november 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

5 Comments

  1. I am so glad you went to visit him Ate, that was a good visit for both of you. Thank you for sharing, we will all have our memories of Wobbe, and of the family from outside of South Africa you were the last to see him. It is hard to imagine that he is really gone….
    Hugs to you too, and keep running 🙂 ❤ ❤ ❤

    Geliked door 1 persoon

  2. It’s a sad time – more so because of distance and inability to express via touch – the most basic human sense ! Well expressed Ate – I feel and understand your words – the next best thing to face to face contact ! Elsha & I met Wobbe during one of our visits to Jan & Frouk Tromp & fam. – Elsha’s eldest brother- in Vereeniging -Transvaal near Joburg. He passed away in around 1990. Our thoughts and prayers at are with you and your family. Jerry Nyhouse Lilydale Vic Australia

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s