862 Sint-Nicolaasloop Monnickendam

Het moet er een keer van komen en vandaag is het zover. Ik heb aan iedereen verteld dat ik het zou gaan doen, zodat ik het voor mijn goede fatsoen ook wel moet doen. Ik ken mijzelf en niets is eenvoudiger dan op het allerlaatste moment karakterloos af te haken. Een zeer beproefde strategie, waarvan ik weet dat ik vandaag in de verleiding zou kunnen komen om die toe te passen. Hoe is het eigenlijk zo gekomen. Buurman Rien tipt mij, nu al weer een paar maanden gelden, omdat ik zo lekker rondjes loop, dat tegen Sinterklaas in Monnickendam de Sint-Nicolaasloop wordt gelopen, vijf of tien kilometer. Tien k daar hoef ik gelukkig niet over na te denken, maar vijf is wel een serieuze bedreiging. Gelukkig is Sinterklaas nog ver weg in Spanje en schijnt de zon ook hier nog onbekommerd.

Maar de tijd slijt onherroepelijk en alles gaat voorbij, zeker de verleden tijd en voor ik het in de gaten heb is het gisteren. Nu moet ik wel met de billen bloot en ik spreek Rien aan en bazuin het overal rond. Ik heb nog niet zoveel moed of conditie, dus wat psychologische druk kan geen kwaad.

De ochtend verloopt onrustig en ik merk aan alles dat ik er mee bezig ben en dat ik er helemaal niet gerust op ben. Ik die zo gewend ben om alleen te lopen en te gaan en te stoppen wanneer het mij uitkomt, met als enige reisbegeleider de onvolprezen Ab Nieuwdorp van Fit op Vier, die veilig in mijn iPhone zit. Ik ga mij storten in het groepsgeweld van een officiële loop van de Atletiekvereniging Monnickendam en Runners World. Ik ga samen met Rien, die bijzonder sportief en ondersteunend is en voor ik het weet loop ik met wedstrijdnummer 303 opgespeld. Voor het eerst van mijn leven. Sinterklaas geeft het startschot en ik zie iedereen wegstuiven. Rien aarzelt wat maar het is beter dat ik mijn eigen tempo loop en ik laat hem met de rest meeknallen. Na de eerste kilometer komt er een official naast mij fietsen: ‘Wou je de vijf kilometer volmaken?’ vraagt hij verwonderd. Ik weet dan al dat mijn tempo niet zo hoog is maar dat ik het wel haal. De eerste kilometers op conditie, dan een stukje op karakter en de laatste 500 meter op mijn woede, waarin veel kracht zit. Tussen de drie en vier k heb ik het zwaar, maar op de finish bedenk ik dat ik nog wel iets verder had kunnen lopen. Ik voel mij bevrijd en geniet van de overwinning.

Veel steun en aanmoediging krijg ik van Karen, Irene en Ria, die langs het parcours staan. Karen loopt zelfs nog een stukje mee. Van de Sint krijg ik een hand en een speculaaspop en zonder Rien had ik het niet gedaan. Gelukkig loop ik volgende week gewoon weer alleen in alle rust met hooguit wat klassieke muziek. Het hele lijf zindert nog na en de pijn is beperkt gebleven tot een enkele zone.

Ate Vegter, 26 november 2017
http://www.atevegter.wordpress.com

4 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s