994 Nog even over woensdag

De dag is net even anders dan alle andere dagen. Ik ga zoals gewoonlijk boodschappen doen met mijn schoonmoeder, maar we drinken van te voren geen koffie, omdat Piep ziek thuis zit. Ze is al weer aardig aan het opknappen, maar toch. Je wil haar niet te lang alleen laten. Ik rij na de Deen nog wel even langs de apotheek om medicijnen op te halen. Gelukkig  is het er een stuk minder druk dan gisteren en sta ik zo weer buiten.

In het oude Centrum blijkt van alles opgebroken zodat ook dat niet gaat zoals gewoonlijk en in een flits denk ik aan het begin van De komst van Joachim Stiller. Nou ja, zolang ze de straat maar niet openbreken en vervolgens zonder enige werkzaamheden te verrichten weer dichtmaken, zal het allemaal nog wel meevallen.

Thuis ruim ik de boodschappen op en geef ik Piep een croissantje, toch een beetje zondag zo’n ziekendag. Ik ga verder met mijn boek. Het is aardig, maar vind het ook zonde van mijn tijd om iets van Erica James te lezen. Ik ken genoeg mensen die ervan genieten en zo slecht is het niet, maar er blijft een gevoel knagen, dat het allemaal te gemakkelijk is. Waarom zo zwaar op de hand? Ik hoef toch niet altijd iets van Sartre of Reve te lezen? Rosenboom dan. Onbenullig blijft het wel.

Even later fiets ik naar school. Tutor-lezen, één van de leukste dingen in de week om te doen, net als vroeger het flitsen. Ik weet niet waarom, maar ik beleef er altijd veel plezier aan om de sfeer van school op te snuiven. Na afloop van het lezen heb ik nog tien minuten voordat de school uitgaat. Ik pak mijn telefoon voor een spelletje Wordfeud en doe een paar zetten.

Dan realiseer ik mij dat ik niet hoef te wachten tot de school uitgaat, omdat Piep ziek thuis zit. Enigszins beschaamd sta ik op en loop ik naar buiten. Ik pak mijn fiets en rij naar huis, tegen de andere ouders in die naar school gaan om hun kinderen op te halen. Dan slaat het door mij heen, dat het leven gewoon doorgaat, wat er ook gebeurt. Dat niets de loop der dingen zal veranderen. Dat alles altijd gewoon zal doordraaien, net als bij de Tour de France. Treurig vanwege de eenzaamheid, maar ook dankbaar voor de troost die dit biedt, kom ik thuis, waar Piep zojuist een hele bak lego op het vloerkleed heeft uitgestort: ‘Wat maak je?’ vraag ik. ‘Een stad,’ zegt ze.

Ate Vegter, 5 april 2018
www.atevegter.wordpress.com

4 Comments

  1. Dat heb ik oprecht steeds 1 van de grote mysteries van het leven gevonden: iemand gaat dood (of is ernstig ziek), maar het leven gaat onderwijl gewoon door. Het leven zou respectvol stil moeten staan, maar auto’s toeteren omdat het zo land duurt. Ook in de supermarkt blijkt er net zo’n grote rij als gisteren – dus hoe belangrijk kan dit zijn?
    Mijn innerlijke beeld blijkt nog steeds niet met de inmiddels alledaagse praktijk te kloppen.
    Zo woon ik al ruim 10 jaar vlak bij een begraafplaats, maar op de een of andere manier krijg ik dat maar niet kloppend met mijn oerbeeld van dood-en-begraven.
    Waarom steeds weer dat oponthoud en kan dat niet een beetje opschieten dan, want ik moet naar mijn werk / nog boodschappen doen.
    Dat werk.
    Uit de rouwadvertenties in de streekkranten een paar dagen later word ik ook niet wijzer wie dit alles veroorzaakte. (Ik woon hier al ruim 40 jaar, maar ken nog steeds alle Veluwse families niet.)

    ‘Een dorp’, zeg ik.

    Geliked door 1 persoon

    1. Daarom is het treurig en troostend. Het leven zou wel erg traag worden wanneer we steeds stilstond bij de dood. Hoe dichterbij hoe stiller. Dank voor je mooie reactie.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s