1309 Het spel en de kleren

Zo’n twee dagen naar Brussel gaan toch niet in je kouwe kleren zitten, zeker als het daarna weer een gewone werkdag is. Ik hoor daar in de bus al enig gezucht over, maar dat is ook wel een beproefde methode om die dingen waar we toch niet onderuit kunnen mee te laten vallen. Je mist dan wel de ervaring van zeg maar het verschil en de rijkdom van alleen al je eigen bestaan, maar goed, je kan niet alles hebben, en sommige mensen willen ook niet alles, heb ik gemerkt.

Het bezoek aan Brussel is meer dan de moeite waard en helaas zit er geen uitzending gemist op het leven, en moeten we ons behelpen met onze herinneringen en die van anderen. Ik heb de dag erna eerst een saai MT, waar ik vooral moet luisteren. Daarna kan ik op mijn eigen afdeling toch wel mijn verhaal kwijt, maar ik merk dat ik er toch nog iets meer over wil vertellen, over de attaché van de Permanente Vertegenwoordiging bijvoorbeeld, zeg maar de Nederlandse Ambassade bij de EU, die ons het ragfijne spel van onderhandelen uitlegt op zo’n overtuigende manier dat ik hem, hoe jong hij ook is, wel voor elke onderhandeling die ik ooit nog zou moeten voeren, zou willen inzetten. Hij neemt mij geheel mee in het spel van kaarten voor de borst houden en nog even bewaren wat je wel kwijt wil om het later tegen iets anders te kunnen ruilen, en dat met zo’n hoffelijke fijnzinnigheid dat ik hem wel mee naar huis zou willen meenemen, wat niet kan en wat moet je ermee natuurlijk, maar ik heb toch nog wel spijt van die ene vraag die ik hem niet gesteld heb: In welk land zou je over vijf of tien jaar ambassadeur willen zijn? Van mij zou hij Nederland overal mogen vertegenwoordigen. O, en als ik dat dan zou weten dan zou ik mijzelf onmiddellijk na zijn aanstelling naar dat land spoeden en mij daar in de grootst mogelijke moeilijkheden brengen om vervolgens naar de ambassade te gaan en een onderhoud aan te vragen met de Ambassadeur, die ik immers persoonlijk ken, zodat hij voor mij zou kunnen bemiddelen, maar ja, je kan niet alles hebben, en sommige mensen willen ook niet alles, heb ik gemerkt.

Na thuiskomst blijkt al snel dat Lief ook niet heeft stilgezeten en ik weet onmiddellijk weer één van de redenen waarom ik zo van haar hou, zij kan ons leven door alles heen zo mooi op orde brengen dat ik er altijd weer blij van word. Ik ken niemand die beter kan opvouwen en weggooien, ja, zelfs de kleren die ze weggooit, vouwt ze eerst nog netjes op en wat er overblijft ligt op zo’n adembenemend schitterende, rustgevende manier in de kast dat ik op die manier wel elke week wel twee dagen naar Brussel zou willen, zoals velen ook daadwerkelijk doen heb ik gemerkt dezer dagen, maar ja, je kan niet alles hebben, en sommige mensen willen ook niet alles, heb ik gemerkt, maar ik wel, denk ik.

Ate Vegter, 1 februari 2019

Gymzaal wordt kerkzaal:
www.atevegter.wordpress.com/109

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s