1617 Sinterklaas is jarig

Ik zet mijn schoen vast klaar. Ik hoop dat hij hem vol doet, met ja wist ik het maar. Hier zet ik wat haver en wat hooi voor ’t paard, want dat trouwe beestje is het heuheus wel waard. Ik denk dat ik tot mijn achtste geloofde dat Sinterklaas echt bestond. Toen verhuisden wij van Apeldoorn naar Rotterdam en daar gelooft niemand wat dan ook. Hé, doe normaal man, zeiden ze daar als ze iets niet begrepen.

Ik heb nog een foto uit Apeldoorn waarop ik bij Zwarte Piet op schoot zit, niet bij de Sint, maar juist bij hem. Ik geloofde ook in hem. Hij was echter dan echt. En heel vriendelijk voor die tijd. Ik was helemaal niet bang. Ik was pas bang toen ik op Sinterklaasavond een gedichtje zonder pakje kreeg: Kijk in de gang en wees niet bang. Ik durfde bijna niet alleen te gaan kijken. Het was donker op de gang, maar daar stond mijn step, die ik al een paar weken kwijt was. Ik had hem ergens laten slingeren en Zwarte Piet had hem weer teruggevonden.

Er is in de loop der jaren heel wat veranderd. De grootste veranderingen vinden daar plaats waar nooit iets veranderd. Wij vierden Sinterklaas altijd met het hele gezin in een kring en de grote witte emaillen teil in het midden. Daarin zaten alle kadootjes met een wit laken eroverheen. Iedereen mocht om de beurt pakken. Je moest eerst je gedichtje voorlezen en daarna mocht je uitpakken. De volgende mocht pas iets pakken als het pakje uitgepakt was. Bij elk kadootje zat een gedicht en we deden niet aan surprises. Zo ging het jarenlang. Zolang je nog geloofde voltrok dit proces zich als vanzelf, net zo gewoon als het eten op tafel en de kleren in de kast. Zodra je niet meer geloofde moest je ook voor iedereen een pakje maken, met gedichtjes.

Nu vieren we het met lootjes trekken en surprises en gedichten. De surprises staan open en bloot in de kamer. Alles is anders dan vroeger maar verder is er in wezen niet zoveel veranderd. Ik was vroeger een van de kinderen en nu ben ik de vader. Een andere rol in hetzelfde spel. Ik hoop dat we het nog jaren zullen vieren, ook al gelooft er niemand meer.

Ate Vegter, 5 december 2019

Roze wc-papier:
www.atevegter.wordpress.com/417

2 Comments

  1. Mooie herinneringen Ate – speelde jij ook niet een keer voor Zwarte Piet? Hier in de Dutch Store vertelde de eigenaar dat, Ja Sinterklaas komt hier Zaterdag, “maar er is geen Zwarte Piet”. “Nou, dat mag best van mij” antwoordde ik. Maar ik snap ook dat het (hebben v/e ZP) nu hier in een slecht daglicht zou worden geplaatst, en dat de Store daar geen baat bij heeft.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s